Gamla testamentiðSpámennirnir
Og hann sagði við mig: Manns-son, ef bókrollu þessa, far síðan — og tala til Ísraelsmanna!
Þá upplauk eg munni mínum, en hann fékk mér bókrolluna að eta
og sagði við mig: Þú manns-son, þú skalt renna henni niður í magann og fylla kvið þinn með bókrollu þeirri, er eg fæ þér. Og eg át hana og var hún í munni mér sæt sem hunang.
Þá sagði hann við mig: Þú manns-son, far nú til Ísraelsmanna og tala mínum orðum til þeirra.
Því að þú ert ekki sendur til fólks, er mæli á torskilda tungu, til Ísraelsmanna,
eigi til margra þjóða, er þú skilur eigi, heldur hefi eg sent þig til þeirra. Þeir geta skilið þig.
En Ísraelsmenn munu eigi vilja hlýða á þig, því að þeir vilja eigi hlýða á mig; því að allir Ísraelsmenn hafa hörð enni og þverúðarfull hjörtu.
Sjá, eg gjöri andlit þitt hart, eins og andlit þeirra, og enni þitt hart, eins og enni þeirra;
eg gjöri enni þitt sem demant, harðara en klett. Þú skalt eigi óttast þá, né skelfast fyrir augliti þeirra, því að þeir eru þverúðug kynslóð.
Og hann sagði við mig: Þú manns-son, hugfest þér öll orð mín, þau er eg út þín tala og lát þau þér í eyrum loða.
Far síðan til hinna herleiddu, til samlanda þinna, og tala til þeirra og seg við þá: Svo segir Drottinn Guð —! hvort sem þeir svo hlýða á það eða gefa því engan gaum.
Þá hóf andinn mig upp, en að baki mér heyrði eg dunur af miklum landskjálfta, er dýrð Drottins hófst upp af stað sínum,
svo og þyt af vængjum veranna, er snertu hver aðra, og hark frá hjólunum samtímis og dunur af miklum landskjálfta.
Og andinn hóf mig upp og hreif mig burt, og eg hélt af stað hryggur og í mikilli geðshræring, og hönd Drottins lá þungt á mér.
Og eg kom til hinna herleiddu í Tel-Abib við Kebar-fljótið, þar er þeir bjuggu; og eg sat þar sjö daga utan við mig meðal þeirra.
Og að liðnum sjö dögum kom orð Drottins til mín, svo hljóðandi:
Manns-son, eg hefi skipað þig varðmann yfir Ísraelsmenn; þegar þú heyrir orð af mínum munni, skalt þú vara þá við í mínu nafni.
SEf eg segi við hinn óguðlega: Þú skalt deyja! og þú varar hann ekki við og segir ekkert, til þess að vara hinn óguðlega við óguðlegri breytni hans, til þess að bjarga lífi hans, þá mun hinn óguðlegi að vísu deyja fyrir misgjörð sína, en blóðs hans mun eg krefja af þinni hendi.
En varir þú hinn óguðlega við og snúi hann sér þó ekki frá guðleysi sínu og óguðlegri breytni sinni, þá mun hann deyja fyrir misgjörð sína, en þá hefir þú frelsað sál þína.
Ef hins vegar ráðvandur maður snýr sér frá ráðvendni sinni og fremur ranglæti, og eg legg fótakefli fyrir hann, svo að hann deyr, hafir þú þá eigi varað hann við, þá mun hann deyja fyrir synd sína, og ráðvendni sú, er hann hafði sýnt, eigi til álita koma; en blóðs hans mun eg krefja af þinni hendi.
En varir þú hinn ráðvanda við syndinni, og hann, hinn ráðvandi, syndgar þá ekki, þá mun hann lífi halda, af því að hann var varaður við, og hefir þú þá frelsað sál þína.
Og hönd Drottins kom þar yfir mig, og hann sagði við mig: Statt upp, gakk ofan í dalinn; þar vil eg tala við þig.
Þá stóð eg upp og gekk niður í dalinn, og sjá, þar stóð dýrð Drottins, sú hin sama, er eg hafði séð við Kebar-fljótið; þá féll eg fram á ásjónu mína.
og í mig kom andi, sem reisti mig á fætur; og hann talaði til mín og sagði við mig: Far og loka þig inni í húsi þínu.
Og sjá, þú mannsson, menn munu leggja hönd á þig og fjötra þig með þeim, til þess að þú getir eigi gengið út og inn meðal þeirra.
Og tungu þína mun eg láta loða við góm þér, svo að þú verðir orðlaus og náir ekki að hirta þá með aðfinningum, því að þeir eru þverúðug kynslóð.
En þegar eg tala við þig, mun eg ljúka upp munni þínum, og þú skalt segja við þá: Svo segir Drottinn Guð! Hver sem heyra vill, hann heyri, og hver sem ekki vill gefa því gaum, hann leiði það hjá set því að þeir eru þverúðug kynslóð.