Gamla testamentiðSpámennirnir
Nebúkadnezar konungur sendir kveðju sína öllum mönnum, sem á jörðunni búa, hverrar þjóðar, hvaða lands og hverrar tungu sem eru: Gangi yður alt til gæfu!
Mér hefir þóknast að kunngjöra þau tákn og furðuverk, sem hinn hæsti Guð hefir gjört við mig.
Hversu mikil eru tákn hans og hversu máttug eru furðuverk hans! Ríki hans er eilíft ríki og máttarveldi hans varir frá kyni til kyns.
Eg, Nebúkadnezar, lifði áhyggjulaus í húsi mínu og átti góða daga í höll minni.
Þá dreymdi mig draum, sem gjörði mig óttasleginn; og hugsanirnar í rekkju minni og sjónirnar, sem fyrir mig bar, skelfdu mig.
Eg lét því þá skipun út ganga, að leiða skyldi fyrir mig alla vitringa í Babel, til þess að segja mér þýðingu draumsins.
Þá komu spásagnamennirnir, særingamennirnir, Kaldearnir og stjörnuspekingarnir, og sagði eg þeim drauminn, en þeir gátu ekki sagt mér þýðing hans.
En loks kom Daníel til mín, sem kallaður er Beltsazar eftir nafni guðs míns; í honum býr andi hinna heilögu guða; og eg sagði honum drauminn:
Beltsazar, þú æðsti forstjóri spásagnamannanna! eg veit að í þér býr andi hinna heilögu guða og að enginn leyndardómur er þér ofvaxinn. Seg mér sýnir draums míns, þær er fyrir mig bar, og hvað þær þýða.
Sýnir þær, er fyrir mig bar í rekkju minni, voru þessar: Eg horfði, og sjá, tré nokkurt stóð á jörðunni og var það geysihátt.
nTréð -var mikið og sterkt, og svo hátt að upp tók til himins, og mátti sjá það alla vega frá endimörkum jarðarinnar.
Limar þess voru fagrar og ávöxturinn mikill, og fæðsla handa öllum var á því; skógardýrin lágu í forsælu undir því, fuglar himinsins bjuggu á greinum þess og allar skepnur nærðust af því.
Eg horfði á í sýnum þeim, sem fyrir mig bar í rekkju minni, og sá heilagan vörð stíga niður af himni.
Hann kallaði hárri röddu og mælti svo: Höggvið upp tréð, sníðið af greinarnar, stílið af því limarnar og dreifið ávöxtunum víðs!Þegar, svo að dýrin flýi burt undan því og fuglarnir af greinum þess.
Samt skuluð þér láta stofninn með rótum sínum vera kyrran eftir í jörðunni, bundinn járn- og eirfjötrum, í grænu graslendi; hann skal vökna af dögg himinsins og taka hlut með dýrunum í grösum jarðarinnar.
Hjarta hans skal umbreytast, svo að í honum skal ekki Mannshjarla vera, heldur skal honum dýrshjarta fengið verða, og sjö tíðir skulu yfir hann líða.
Skipunin hvílir á ályktun varðanna og þetta eru fyrirmæli hinna heilögu, til þess að hinir lifandi viðurkenni, að hinn hæsti ræður yfir konungdómi mannanna og gefur hann hverjum sem hann vill, og að hann getur upphafið hinn lítilmótlegasta meðal mannanna til konungdóms.
Þetta er draumurinn, sem mig, Nebúkadnezar konung, dreymdi, en þú, Beltsazar, seg þýðingu hans, því að engir vitringar í ríki mínu geta sagt mér þýðinguna; en þú getur það, því að í þér býr andi hinna heilögu guða.
Þá stóð Daníel, sem kallaður var Beltsazar, agndofa um stund, og hugsanir hans skelfdu hann. En konungur tók til máls og sagði: Beltsazar! lát eigi drauminn né þýðing hans skelfa þig. Beltsazar svaraði og sagði: Eg vildi óska, herra, að draumurinn rættist á óvinum þínum og þýðing hans á mótstöðumönnum þínum.
Tréð, sem þú sást og bæði var mikið og sterkt, og svo hátt að upp tók til himins og séð varð um alla jörðina,
limar þess fagrar og ávöxturinn mikill og fæðsla á því handa öllum, skógardýrin bjuggu undir því og fuglar himinsins hreiðruðu sig í greinum þess,
það ert þú, konungur, sem ert orðinn mikill og voldugur og mikilleiki þinn vaxinn svo mjög, að hann nær til himins og veldi þitt til endimarka jarðar.
En þar er konungurinn sá heilagan vörð stíga niður af himni og segja: Höggvið upp tréð og eyðileggið það, en látið samt stofninn með rótum sínum vera kyrran eftir í jörðinni, bundinn járn- og eirfjötrum, í grænu graslendi; hann skal vökna af dögg himinsins og taka hlut með dýrum merkurinnar, unz sjö tíðir eru yfir hann liðnar,
þá er þýðingin þessi, konungur, og ráðstöfun hins hæsta er það, sem komið er fram við minn herra, konunginn:
þú munt út rekinn verða úr mannafélagi og eiga bygð með dýrum merkurinnar; þér mun gefið verða gras að eta eins og uxum og þú munt vökna af dögg himinsins, og sjö tíðir munu yfir þig líða, unz þú viðurkennir, að hinn hæsti ræður yfir konungdómi mannanna og getur gefið hann hverjum sem hann vill.
En þar er sagt var, að stofn trésins með rótum sínum skyldi eftir verða, það merkir, að þú skalt halda ríki þínu, er þú kannast við, að alt valdið er á himnum.
Lát þér því, konungur, geðjast ráð mitt: losa þig af syndum þínum með réttlætisverkum og af misgjörðum þínum með líknsemi við aumingja, ef vera mætti, að hamingja þín yrði við það langærri.
Alt þetta kom fram við Nebúkadnezar konung.
Þegar konungur tólf mánuðum síðar einu sinni var á gangi í konungshöllinni í Babel,
tók hann til máls og sagði: Er þetta ekki sú hin mikla Babel, sem eg hefi reist að konungssetri með veldisstyrk mínum og tign minni til frægðar?
Áður en þessi orð voru liðin af vörum konungs, kom raust af himni: Þér gjörist hér með vitanlegt, Nebúkadnezar konungur, að konungdómurinn er vikinn frá þér;
þú munt útrekinn verða úr mannafélagi og eiga bygð með dýrum merkurinnar; þér mun gefið verða gras að eta eins og uxum, og sjö tíðir munu yfir þig líða, unz þú viðurkennir, að hinn hæsti ræður yfir konungdómi mannanna og getur gefið hann hverjum sem hann vill.
Þessi ummæli rættust samstundis á Nebúkadnezar; hann var útrekinn úr mannafélagi og át gras eins og uxar, og líkami hans vöknaði af dögg himinsins, og um síðir óx hár hans sem arnarfjaðrir og neglur hans sem fuglaklær.
En að liðnum þessum tíma hóf eg, Nebúkadnezar, augu mín til himins og fékk eg þá vit mitt aftur; og eg lofaði hinn hæsta, og vegsamaði og tignaði þann, sem lifir eilíflega; því að veldi hans er eilíft veldi og ríki hans varir frá kyni til kyns.
Allir þeir, sem á jörðunni búa, eru sem ekkert hjá honum og hann fer með himnanna her og byggjendur jarðarinnar eins og hann sjálfur vill, og enginn er sá, er fái honum tálmun gjört og við hann sagt: Hvað gjörir þú?
Samstundis fékk eg vit mitt aftur, og til heiðurs fyrir ríki mitt komst eg aftur til tignar og vegsemdar; ráðgjafar mínir og stórmenni leituðu mín, og eg var aftur skipaður yfir ríki mitt og mér var gefið enn meira veldi en áður.
Nú vegsama eg, Nebúkadnezar, göfga og tigna konung himnanna, því að allar gjörðir hans eru sannleikur, vegir hans réttlæti og hann megnar að lægja þá, sem fram ganga í dramblæti.