Gamla testamentiðSpámennirnir
Og Astýages konungur safnaðist til feðra sinna, og Kýrus Persi tók við ríki hans.
Og Daníel var borðsveinn konungsins og heiðraður umfram alla vini hans.
Nú höfðu Babýloníumenn skurðgoð, sem Bel hét; og til hans var varið hvern dag tólf stórum málum af fínu mjöli og fjörutíu sauðum og sextíu kerum víns.
Konungurinn tilbað hann og og gekk hvern dag til að tilbiðja hann; en Daníel tilbað Guð sinn. Og konungurinn sagði við hann: „Hví tilbiður þú eigi Bel?“
Og hann svaraði og sagði við hann: „Af því að eg tilbið eigi skurðgoð, sem gjörð eru með höndum, heldur hinn lifanda Guð, sem skapaði himin og jörð og hefir vald yfir öllu holdi.“
Og konungurinn sagði við hann: „Virðist þér Bel eigi vera lifandi guð? Sér þú eigi, hversu mikið hann etur og drekkur hvern dag?“
Þá brosti Daníel og sagði: „Konungur, lát eigi tælast; því að þetta er leir að innan og eir að utan, og aldrei hefir hann etið.“
Og konungurinn reiddist og kallaði á presta sína og sagði við þá: „Ef þér segið mér eigi, hver það er, sem etur þessi útgjöld, þá skuluð þér deyja.
En ef þér getið sýnt, að Bel eti þetta, skal Daníel deyja, af því að hann hefir guðlastað gegn Bel.“ Og Daníel sagði við konunginn: „Verði það eftir orði þínu.“
Nú voru prestar Bels sjötíu, auk kvenna þeirra og ungbarna og barna. Og konungurinn fór með Daníel inn í hof Bels.
Og prestar Bels sögðu: „Sjá, vér göngum út; en set þú, konungur, matinn fram og bú vínið og lokaðu dyrunum fast og innsiglaðu þær með þínum eigin hring.
Og er þú kemur að morgni, ef þú finnur eigi, að Bel hafi alt upp etið, þá skulum vér dauða þola, ella Daníel, sem logið hefir gegn oss.“
Og þeir létu sér þetta í léttu rúmi liggja, því að þeir höfðu gjört leynidyr undir borðinu, og þeir gengu ávalt inn um þær og eyddu þessu.
Svo bar við, eftir að þeir voru út gengnir, að konungurinn setti matinn fram fyrir Bel; og Daníel bauð þjónum sínum, og þeir báru ösku, og hann sáldraði henni um alt hofið frammi fyrir konunginum; og þeir gengu út og lokuðu dyrunum og innsigluðu þær með hring konungsins og fóru burt.
En prestarnir gengu inn um nótt að venju sinni með konum sínum og börnum og átu og drukku alt upp.
Og konungurinn reis árla að morgni og Daníel með honum.
Og konungurinn sagði: „Eru innsiglin heil, Daníel?“ Og hann svaraði: „Þau eru heil, konungur.“
Og jafnskjótt og hann hafði opnað dyrnar, leit konungurinn á borðið og hrópaði hárri röddu: „Mikill ert þú, Bel, og engin svik eru með þér!“
Og Daníel hló og hélt konunginum, að hann gengi eigi inn, og hann sagði: „Sjá gólfið, tak eftir, hverra fótspor þetta eru.“
Og konungurinn sagði: „Eg sé fótspor karla og kvenna og barna.“ Og konungurinn reiddist.
Þá tók hann prestana og konur þeirra og börn þeirra; og þeir sýndu honum leynidyrnar, sem þeir gengu inn um og eyddu því, sem á borðinu var.
Konungurinn lét því lífláta þá og seldi Bel á vald Daníels, sem eyddi honum og hofi hans.
Og mikill dreki var á þeim stað, og Babýloníumenn tilbáðu hann.
Og konungurinn sagði við Daníel: „Sjá, nú getur þú eigi sagt, að þetta sé eigi lifandi guð; tilbið hann því.“
Og Daníel sagði: „Eg tilbið Drottin, Guð minn, því að hann er hinn lifandi Guð; en þetta er enginn lifandi guð.
En gef mér leyfi, konungur, og eg mun drepa þennan dreka án sverðs eða kylfu.“ Og konungurinn sagði: „Eg gef þér leyfi.“
Þá tók Daníel bik og feiti og hár og sauð það saman og gjörði kökur og lét þær í munn drekanum, og drekinn sprakk í sundur. Og hann sagði: „Sjá þann, sem þér tilbáðuð.“
Og er Babýloníumenn heyrðu þetta, urðu þeir mjög reiðir; og þeir söfnuðust saman gegn konunginum og sögðu: „Konungurinn er orðinn Gyðingur. Hann hefir eytt Bel, hann hefir drepið drekann, og hann hefir líflátið prestana.“
Og þeir komu til konungsins og sögðu: „Sel oss Daníel, ella munum vér eyða þér og húsi þínu.“
Og konungurinn sá, að þeir þrengdu ofsalega að honum; og þvingaður af nauðsyn seldi hann þeim Daníel.
Og þeir köstuðu honum í ljónagryfjuna, og hann var þar sex daga.
Og í gryfjunni voru sjö ljón, og þeim höfðu verið gefin tvö hræ á degi hverjum og tveir sauðir; en þá voru þeim eigi gefnir, að þau mættu eta Daníel.
Nú var í Júdeu spámaður, sem Habakkuk hét, og hann hafði soðið kássu og brotið brauð í skál og var á leið út á akurinn til að færa það kornskurðarmönnunum.
Og engill Drottins sagði við Habakkuk: „Ber máltíðina, sem þú hefir, til Babýlonar til Daníels, sem er í ljónagryfjunni.“
Og Habakkuk sagði: „Drottinn, aldrei hef eg séð Babýlon, og eigi þekki eg gryfjuna.“
Og engill Drottins tók hann á hvirfli hans og bar hann á hári höfuðs hans og setti hann í Babýlon yfir gryfjunni í krafti anda síns.
Og Habakkuk hrópaði og sagði: „Daníel, þjónn Guðs, tak máltíðina, sem Guð hefir þér sent.“
Og Daníel sagði: „Þú hefir minnst mín, Guð, og þú hefir eigi yfirgefið þá, sem þig elska.“
Og Daníel reis upp og át. Og engill Drottins setti Habakkuk þegar aftur á sinn eigin stað.
Og á sjöunda degi kom konungurinn til að syrgja Daníel; og hann kom að gryfjunni og leit ofan í, og sjá, Daníel sat mitt á meðal ljónanna.
Og konungurinn hrópaði hárri röddu og sagði: „Mikill ert þú, Drottinn, Guð Daníels!“ Og hann dró hann upp úr ljónagryfjunni.
En þá, sem valdið höfðu eyðingu hans, kastaði hann í gryfjuna, og þeir voru etnir á augabragði frammi fyrir honum.
Þá sagði konungurinn: „Óttist allir íbúar allrar jarðarinnar Guð Daníels; því að hann er frelsarinn, sem vinnur tákn og undur á jörðunni, hann sem frelsaði Daníel úr ljónagryfjunni.“