Gamla testamentiðSpámennirnir
Nú var maður, sem bjó í Babýlon, og hét hann Jóakím.
Og hann gekk að eiga konu, sem hét Súsanna, dóttir Helkía, mjög fagra konu og guðhrædda;
því að foreldrar hennar voru réttlátir og höfðu frætt dóttur sína samkvæmt lögmáli Móse.
Nú var Jóakím mjög auðugur og hafði aldingarð nærri húsi sínu; og Gyðingar sóttu til hans, því að hann var virtastur þeirra allra.
Og tveir af öldungum lýðsins voru það ár skipaðir dómarar, um hverja Drottinn sagði: „Ranglæti gekk út frá Babýlon frá hinum öldnu dómurum, sem virtust stjórna lýðnum.“
Þessir menn vöndu komur sínar í hús Jóakíms, og allir, sem eitthvert dómsmál áttu, komu til þeirra.
Og er lýðurinn fór burt um hádegi, gekk Súsanna inn og gekk um í aldingarði manns síns.
Og öldungarnir sáu hana ganga inn hvern dag og ganga um, og þeir kviknuðu af girnd til hennar.
Og þeir rangsneru sínum eigin huga og sneru augum sínum undan, að þeir litu eigi til himins né minntust réttlátra dóma.
Þannig voru þeir báðir særðir af ást til hennar, en þeir gjörðu hvor öðrum eigi kunnan harm sinn,
því að þeir blygðuðust sín fyrir að kunngjöra hvor öðrum girnd sína, þar sem þeir þráðu að eiga við hana.
Og þeir gættu kostgæfilega hvern dag að sjá hana. Og annar sagði við hinn:
„Förum nú heim, því að nú er matmálstími.“ Þeir gengu því út og skildu hvor við annan.
Og þeir sneru aftur og komu báðir á sama stað; og er þeir spurðu hvor annan um ástæðuna, játuðu þeir girnd sína; og þá komu þeir sér saman um tíma, þegar þeir mættu finna hana eina.
Og svo bar við, er þeir biðu hentugs dags, að hún gekk eitt sinn inn, eins og í gær og fyrradag, með aðeins tveimur þernum, og vildi lauga sig í aldingarðinum, því að heitt var í veðri.
Og enginn var þar nema öldungarnir tveir, sem falið höfðu sig og horfðu á hana.
Hún sagði því við þernurnar: „Færið mér olíu og þvottaefni, og lokið dyrum aldingarðsins, að eg megi lauga mig.“
Og þær gjörðu eins og hún bauð þeim, og þær lokuðu dyrum aldingarðsins og gengu út um bakdyr til að sækja það, sem hún hafði boðið þeim, og þær vissu eigi, að öldungarnir voru faldir þar inni.
Nú er þernurnar voru út gengnar, risu öldungarnir tveir upp og hlupu til hennar og sögðu:
„Sjá, dyr aldingarðsins eru lokaðar, og enginn sér oss, og vér erum ástfangnir af þér; samþykk því og legðu með oss.
En viljir þú eigi, munum vér bera vitni gegn þér, að ungur maður hafi verið með þér og að þú hafir fyrir því sent þernur þínar burt frá þér.“
Súsanna andvarpaði og sagði: „Eg er þrengd á allar hliðar; því að gjöri eg þetta, er það mér dauði, og gjöri eg það eigi, mun eg eigi undan höndum yðar komast.
En betra er mér að falla í hendur yðar án þess að gjöra það en að syndga í augsýn Drottins.“
Við það hrópaði Súsanna hárri röddu, og öldungarnir hrópuðu og gegn henni.
Og annar þeirra hljóp til dyra aldingarðsins og opnaði þær.
Og er þjónar hússins heyrðu ópið í aldingarðinum, ruddust þeir inn um bakdyrnar til að sjá, hvað um væri að vera.
En eftir að öldungarnir höfðu talað, blygðuðust þjónarnir sín mjög, því að aldrei hafði slíkt orð verið sagt um Súsönnu. Og daginn eftir,
er lýðurinn var kominn til Jóakíms, manns hennar, komu og öldungarnir tveir, fullir óguðlegs ráðabruggs gegn Súsönnu, til að lífláta hana.
Og þeir sögðu frammi fyrir lýðnum: „Sendið eftir Súsönnu, dóttur Helkía, konu Jóakíms.“ Og þegar sendu þeir.
Og hún kom með foreldrum sínum og börnum og öllu frændliði sínu.
Nú var Súsanna afar viðkvæm og fögur ásýndum.
En þessir óguðlegu menn buðu, að ásjóna hennar skyldi afhjúpuð — því að hún var hulin — svo að þeir mættu að minnsta kosti seðja sig á fegurð hennar.
Fyrir því grétu vinir hennar og allir kunningjar hennar.
En öldungarnir tveir risu upp mitt á meðal lýðsins og lögðu hendur sínar á höfuð henni.
Og hún grét og leit upp til himins, því að hjarta hennar hafði traust á Drottni.
Og öldungarnir sögðu: „Er vér gengum einir um aldingarðinn, kom þessi kona inn með tveimur þernum og lokaði dyrum aldingarðsins og sendi þernurnar burt frá sér.
Þá kom ungur maður, sem þar var falinn, til hennar og lagðist með henni.
En vér, sem vorum í horni aldingarðsins, sáum þessa illsku og hlupum til þeirra, og vér sáum þau liggja saman.
Og hann gátum vér að vísu eigi tekið, því að hann var oss sterkari, og hann opnaði dyrnar og stökk út.
En vér tókum þessa konu og spurðum, hver ungi maðurinn væri; en hún vildi eigi segja oss það. Um þetta erum vér vottar.“
Fjöldinn trúði þeim, þar sem þeir voru öldungarnir og dómarar lýðsins, og þeir dæmdu hana til dauða.
Þá hrópaði Súsanna hárri röddu og sagði: „Eilífi Guð, þú sem þekkir hið hulda, þú sem þekkir alla hluti áður en þeir verða,
þú veist, að þeir hafa borið ljúgvitni gegn mér; og sjá, eg verð að deyja, þótt eg hafi ekkert af þessu gjört, sem þessir menn hafa illgirnislega upp á mig logið.“
Og Drottinn heyrði rödd hennar.
Og er hún var leidd til aftöku, vakti Drottinn upp hinn heilaga anda ungs sveins, sem Daníel hét.
Og hann hrópaði hárri röddu: „Eg er hreinn af blóði þessarar konu.“
Þá sneri allur lýðurinn sér að honum og sagði: „Hvað merkir þetta orð, sem þú hefir mælt?“
En hann stóð mitt á meðal þeirra og sagði: „Eruð þér svo heimskir, Ísraelsmenn, að þér hafið dæmt dóttur Ísraels án rannsóknar og án þekkingar á sannleikanum?
Hverfið aftur til dóms, því að þeir hafa borið ljúgvitni gegn henni.“
Þá sneri allur lýðurinn aftur í skyndi, og öldungarnir sögðu við hann: „Kom og set þig niður meðal vor og sýn oss það, þar sem Guð hefir gefið þér heiður ellinnar.“
Og Daníel sagði við lýðinn: „Skiljið þessa tvo langt hvorn frá öðrum, og eg mun yfirheyra þá.“
Og er þeir voru aðskildir hvor frá öðrum, kallaði hann á annan þeirra og sagði við hann: „Þú, sem gamall ert orðinn í illum dögum, nú eru syndir þínar fram komnar, sem þú hefir áður drýgt
með því að dæma rangláta dóma, kúga hina saklausu og láta hina seku lausa ganga, þar sem Drottinn segir: ‚Hinn saklausa og hinn réttláta skalt þú eigi deyða.‘
Nú þá, ef þú sást hana, seg mér: undir hvaða tré sást þú þau tala saman?“ Hann sagði: „Undir mastixtré.“
Og Daníel sagði: „Vel hefir þú logið gegn þínu eigin höfði; því að sjá, engill Guðs, sem tekið hefir við dómi hans, mun kljúfa þig í tvennt.“
Og hann lét hann víkja til hliðar og bauð, að hinn skyldi koma, og hann sagði við hann: „Þú niðji Kanaans og eigi Júda, fegurðin hefir tælt þig og girndin hefir rangsnúið hjarta þínu.
Þannig fóruð þér með dætur Ísraels, og þær af ótta töluðu við yður; en dóttir Júda vildi eigi þola illsku yðar.
Nú því, seg mér: undir hvaða tré stóðst þú þau að því að tala saman?“ Og hann svaraði: „Undir eik.“
Og Daníel sagði við hann: „Vel hefir þú og logið gegn þínu eigin höfði; því að engill Drottins bíður með sverði til að kljúfa þig í tvennt og eyða yður.“
Við það hrópaði öll samkoman hárri röddu, og þeir blessuðu Guð, sem frelsar þá, er á hann treysta.
Og þeir risu gegn öldungunum tveimur — því að Daníel hafði sannað á þá ljúgvitni af þeirra eigin munni — og þeir gjörðu þeim eins og þeir höfðu illgirnislega ætlað náunga sínum,
til að fullnægja lögmáli Móse; og þeir líflétu þá, og saklaust blóð var frelsað þann dag.
En Helkías og kona hans lofuðu Guð fyrir Súsönnu dóttur sína ásamt Jóakím manni hennar og öllu frændliði sínu, af því að ekkert óheiðarlegt fannst í henni.
Og Daníel varð mikill í augum lýðsins frá þeim degi og upp frá því.