Hvernig fer kaþólsk útför fram?
Útför er skipulögð með sóknarprestinum, sem veitir upplýsingar um prestþjónustu, útför og greftrun. Í útförinni er beðið fyrir hinum látna, og páskakertið, tákn upprisunnar, logar við hana eins og við hverja skírn.
Í yfirlestri
Fyrst: prestur
Eftir andlátið er fyrsta símtalið til sóknarprestsins. Hann veitir upplýsingar um útförina og greftrunina og fer yfir það með fjölskyldunni sem gera þarf. Hafi presturinn ekki komið til hins deyjandi áður er samt rétt að hringja strax; það þarf ekki að bíða til morguns.
Hvernig útförin fer fram í einstökum atriðum, hvar og hvenær, er ákveðið með prestinum og fjölskyldunni. Sóknirnar og símanúmer þeirra eru í Krans.
Vonin sem útförin ber
Útförin er kveðjustund, og á henni finnur fjölskyldan huggun í samúð þeirra sem koma. Kirkjan segir við hverja útför það sama: að dauðinn sé ekki endir alls.
Sú von birtist á páskunum, þegar Drottinn umbreytir dauða í nýtt líf. Hún kemur fram í bænum og tilbeiðslu trúaðra, og útförin er ein af þeim stundum þar sem hún er sögð upphátt.
Páskakertið
Páskakertið er tendrað á páskavöku og stendur við altarið alla páskatíðina. Síðan er það borið fram við hverja skírn og hverja útför ársins. Það er ímynd hins upprisna Endurlausnara, og með því tengir kirkjan upphaf kristins lífs og lok þess við sama ljósið: sá sem fékk kerti sitt kveikt af því við skírnina er kvaddur við ljós þess.
Bænir fyrir hinum látna
Bænin Fyrir framliðnum er beðin við útför og í kirkjugarði: bæn um eilífa hvíld og ljósið sem aldrei slokknar. Hún er stutt og það má fara með hana hvar sem er. Önnur bæn fyrir framliðnum er beðin fyrir látnum ástvinum og fyrir þeim sálum sem enginn biður fyrir.
Bænin heldur áfram eftir útförina. Í nóvenunni fyrir framliðna er beðið í níu daga fyrir þeim sem maður saknar, og að biðja fyrir framliðnum er sjálft miskunnarverk. Á Allra sálna messu, 2. nóvember, biður kirkjan fyrir öllum framliðnum, og víða fer fólk þá í kirkjugarða og kveikir á kertum við leiði.
Kaþólsk útför kveður því ekki aðeins; hún biður, og bænin heldur áfram á afmælisdögum, á Allra sálna messu og hvenær sem þess er minnst sem farinn er.
Miskunnarverk
Að greftra dauða er eitt hinna sjö líkamlegu miskunnarverka. Sá sem fylgir látnum til grafar, hjálpar fjölskyldunni eða situr í kirkjunni við útförina gerir því meira en að sýna kurteisi: hann vinnur miskunnarverk.
Í sömu upptalningu er að vitja sjúkra. Að vera hjá manni meðan hann er veikur og fylgja honum þegar hann er farinn eru þannig tvö verk af sama toga.