Af hverju signa kaþólikkar sig með vígðu vatni?
Vígt vatn við kirkjudyrnar minnir á skírnina. Sá sem gengur inn dýfir fingurgómum í vatnið og signir sig, og gengur þannig inn í kirkjuhúsið um sama tákn og hann gekk inn í kirkjuna sjálfa. Enginn er skyldugur til þess, og vatnið hefur engan mátt án Guðs.
Í yfirlestri
Vatnið og skírnin
Skírnin er veitt með vatni og orðunum í nafni Föður og Sonar og Heilags Anda. Vígða vatnið er sama táknið, og þess vegna stendur skálin við innganginn, eins og skírnarfonturinn stendur nálægt dyrunum: skírnin er inngangan í kirkjuna.
Með krossmarkinu er nefnt nafn þrenningarinnar, sama nafn og skírt er í. Sá sem signir sig með vatninu minnist því skírnar sinnar í hvert sinn sem hann kemur í kirkju og aftur þegar hann fer.
Á páskanótt er skírnarvatnið blessað frammi fyrir öllum söfnuðinum, og páskakertið stendur við fontinn, því skírnin tengist upprisunni og páskunum.
Gamall siður
Vatn hefur verið efni skírnarinnar frá upphafi. Ignatíus frá Antíokkíu skrifaði Efesusmönnum að Kristur hefði verið skírður til að hreinsa vatnið, og sú hugsun, að skírn Krists hafi helgað vatnið fremur en að vatnið hafi helgað hann, gengur í gegnum kirkjufeðurna.
Signingin er líka gömul. Tertúllíanus, sem skrifaði í Karþagó um árið 200, segir að kristnir menn hafi merkt enni sitt með krossmarki við hverja athöfn dagsins, þegar þeir fóru út og komu inn, klæddust og settust til borðs.
Basilíus mikli, sem dó árið 379, nefndi signinguna meðal þeirra siða sem kirkjan hélt án þess að þeir stæðu skrifaðir, og taldi að ef öllu óskráðu væri hafnað biði fagnaðarerindið sjálft tjón.
Sakramentalía, ekki sakramenti
Vígt vatn er ekki sakramenti. Kirkjan kallar það sakramentalíu, eins og blessuð kerti, talnabönd og blessanir húsa og matar: hluti og athafnir sem hún hefur sjálf tekið upp. Þau veita ekki náð á sama hátt og sakramentin heldur búa manninn undir að taka við henni.
Gildi vatnsins fer eftir bæn kirkjunnar og trú þess sem notar það. Vatn sem notað er til að knýja fram tiltekna útkomu er hjátrú, og við henni hefur kirkjan alltaf varað.
Kaþólsk trú notar vatn, olíu, brauð, ljós og reykelsi vegna þess að hún trúir að Guð hafi sjálfur tekið á sig hold. Efnisheimurinn er í hennar augum ekki hindrun milli manns og Guðs heldur leið sem Guð hefur sjálfur farið.
Ef maður þekkir ekki siðinn
Sá sem gengur fram hjá skálinni hefur ekki gert neitt rangt, og gestur sem ekki er kaþólskur þarf ekkert að gera við hana. Í messunni sjálfri signa allir sig í upphafi, þegar presturinn er genginn inn.
Vatnið í skálinni er ekki skírnarvatn, og sá sem signir sig með því er ekki skírður aftur. Vígða vatnið er sakramentalía; skírnin er sakramentið sem það minnir á.