Belsasar konungur hélt þúsund stórmennum sínum mikla veislu og drakk vín í augsýn þeirra.

Þegar menn tóku að gerast vínhreifir bauð hann að sækja gullkerin og silfurkerin sem faðir hans hafði haft á brott úr musterinu í Jerúsalem, svo að hann sjálfur, stórmenni hans og konur hans mættu drekka af þeim. Kerin voru borin fram, þau drukku af þeim og lofuðu guði sína, þá sem gerðir eru úr gulli og silfri, eiri, járni, tré og steini.

Á þeirri stundu birtust fingur af mannshendi sem rituðu á kalkið á veggnum gegnt ljósastikunni, og konungur sá höndina sem skrifaði.

Vitringar hans og særingamenn gátu hvorki lesið letrið né sagt hvað það þýddi. Daníel var sóttur, og konungur bauð honum purpura, gullfesti um hálsinn og þriðju æðstu stöðu í ríkinu ef hann gæti ráðið það.

Daníel bað hann að halda sjálfur gáfum sínum og gefa öðrum gjafirnar, en kvaðst mundu lesa letrið fyrir hann. Hann rifjaði upp hvernig Guð hefði veitt föður hans ríki og vald, og hvernig hann hefði verið rekinn úr mannafélagi þegar hjarta hans metnaðist, þar til hann kannaðist við að Guð ræður yfir konungdómi manna og veitir hann hverjum sem hann vill.

Og þótt Belsasar vissi allt þetta hefði hann ekki lítillætt hjarta sitt, heldur sett sig upp á móti drottni himnanna, látið færa sér kerin úr húsi hans og drukkið af þeim, og vegsamað guði sem hvorki sjá né heyra né vita neitt — en ekki tignað þann Guð sem hefur lífsanda hans í hendi sér.

Letrið var mene, mene, tekel ufarsín. Daníel sagði þýðinguna: mene, Guð hefði talið ríkisár hans og leitt þau til enda; tekel, hann væri veginn og léttvægur fundinn; peres, ríki hans yrði deilt og gefið Medum og Persum.

Þá lét Belsasar klæða hann purpura, leggja gullfesti um háls honum og kunngera að hann yrði þriðji æðsti maður ríkisins. Á hinni sömu nótt var Belsasar Kaldeakonungur drepinn.