Kís í Benjamín átti son sem hét Sál, fríðan mann og höfði hærri en allir aðrir í landinu. Ösnur föður hans týndust, og Sál var sendur af stað með svein til að leita þeirra.

Þeir fóru um fjöllin og þrjú héruð og fundu þær hvergi. Sál vildi snúa við svo að faðir hans færi ekki að hafa áhyggjur af þeim í stað asnanna. Sveinninn benti á að í næstu borg væri guðsmaður sem allt rættist sem hann segði, og átti fjórðung úr silfursikli handa honum.

Þeir gengu upp stíginn og spurðu stúlkur sem sóttu vatn hvort sjáandinn væri þar. Hann var nýkominn, sögðu þær, og fólkið biði með máltíðina þangað til hann blessaði fórnina.

Samúel hafði fengið orð daginn áður um að maður úr Benjamín kæmi og að hann skyldi smyrja hann. Þegar Sál gekk til hans í borgarhliðinu og spurði hvar sjáandinn ætti heima sagði Samúel honum að hann væri sjálfur maðurinn, bauð honum til borðs og lét setja hann efstan meðal þrjátíu boðsmanna. Um ösnurnar sagði hann að þær væru fundnar, og spurði hann hverjum annars ætti að hlotnast allt það besta sem Ísrael ætti. Sál svaraði að hann væri úr minnstu kynkvíslinni og lítilmótlegustu ættinni í henni.

Morguninn eftir fylgdi Samúel honum út úr borginni, lét sveininn ganga á undan, tók olíuflösku og hellti yfir höfuð honum, kyssti hann og sagði honum að Drottinn hefði nú smurt hann til höfðingja yfir lýð sinn. Hann sagði honum þrjú tákn sem myndu mæta honum á heimleiðinni, og þau komu öll fram þann sama dag.

Síðar kallaði Samúel þjóðina saman í Mispa og minnti hana á að hún hefði hafnað Guði sínum með því að biðja um konung. Svo var hlutað milli ættkvísla, og hluturinn féll á Benjamín, þá á ætt Matríta, þá á Sál Kísson. En hann fannst ekki, og þegar spurst var fyrir kom svarið að hann hefði falið sig hjá farangrinum.

Þeir hlupu og sóttu hann, og þegar hann gekk fram meðal fólksins stóð hann höfði hærri en allir. Samúel spurði hvort þeir sæju ekki að enginn væri líkur þeim sem Drottinn hefði valið, og allt fólkið hrópaði að konungurinn skyldi lifa. Samúel skrifaði réttindi konungdómsins í bók og lagði hana frammi fyrir Drottni, og sendi hvern heim til sín. Sál fór til Gíbeu og með honum fóru hraustir menn. En nokkur hrakmenni spurðu hverju þessi ætti að geta bjargað, fyrirlitu hann og færðu honum engar gjafir.