Þann dag gekk Jesús út frá húsinu og settist niður við vatnið. Svo margir söfnuðust að honum að hann steig út í skip og settist þar, en fólkið stóð á ströndinni. Þaðan talaði hann margt til þeirra í dæmisögum.

Sáðmaður gekk út að sá. Sumt af því sem hann sáði féll við götuna, þar sem fuglar komu og átu það upp.

Sumt féll í grýtta jörð þar sem jarðvegurinn var þunnur. Það spratt strax upp af því að það náði ekki dýpra, en þegar sólin hækkaði skrældi það og visnaði, því að rætur hafði það engar.

Sumt féll innan um þyrna sem uxu upp og kæfðu það. Sumt lenti þó í góðri jörð og bar ávöxt: hundraðfaldan, sextugfaldan eða þrítugfaldan. Sá sem eyru hefði, sagði hann, skyldi heyra.

Lærisveinarnir spurðu hvers vegna hann talaði við fólkið í dæmisögum. Hann sagði þeim að þeim væri gefið að þekkja leyndardóma himnaríkis en hinum ekki, og að hann talaði svona vegna þess að fólkið sæi án þess að sjá og heyrði án þess að heyra eða skilja. Á því rættist það sem Jesaja hafði sagt fyrir um sljótt hjarta, dauf eyru og lokuð augu. En augu lærisveinanna sjálfra væru sæl af því að þau sáu, og eyru þeirra af því að þau heyrðu; margir spámenn og réttlátir menn hefðu þráð að sjá þetta og ekki séð það.

Svo skýrði hann söguna fyrir þeim. Sæðið við götuna er sá sem heyrir orð ríkisins og skilur það ekki; þá kemur hinn vondi og rænir því sem sáð var í hjarta hans.

Grýtta jörðin er sá sem tekur við orðinu með fögnuði þegar í stað, en á enga rót í sjálfum sér og er óstöðugur; þegar þrenging eða ofsókn kemur vegna orðsins hneykslast hann strax. Þyrnarnir eru sá sem heyrir orðið, en áhyggjur heimsins og tál auðæfanna kæfa það svo að hann ber engan ávöxt.

Góða jörðin er sá sem heyrir orðið og skilur það. Sá ber ávöxt: einn hundraðfaldan, annar sextugfaldan og þriðji þrítugfaldan.