Ríkur maður gekk í purpura og fínu líni og lifði hvern dag í fagnaði.

Fátækur maður sem hét Lasarus lá við fordyri hans, þakinn sárum. Hann þráði að seðja sig á því sem féll af borði ríka mannsins, og hundar komu og sleiktu sár hans.

Svo dó fátæki maðurinn, og englarnir báru hann í skaut Abrahams. Ríki maðurinn dó líka og var grafinn.

Í helju hóf hann upp augu sín, þar sem hann var í kvölum, og sá Abraham álengdar og Lasarus hjá honum. Hann kallaði og bað Abraham föður að miskunna sér og senda Lasarus til að dýfa fingurgómi í vatn og kæla tungu sína, því að hann kveldist í loganum.

Abraham minnti hann á að hann hefði hlotið sín gæði meðan hann lifði og Lasarus hið vonda á sama hátt, en nú væri hann huggaður og hinn kveldist. Auk þess væri mikið djúp staðfest á milli þeirra, svo að enginn kæmist þaðan yfir né hinum megin frá.

Þá bað ríki maðurinn hann að senda Lasarus í hús föður síns, því að hann ætti fimm bræður, og láta hann bera þeim vitni svo að þeir kæmu ekki líka á þennan kvalastað.

Abraham svaraði að þeir hefðu Móse og spámennina og skyldu hlýða þeim. Maðurinn sagði nei: kæmi einhver til þeirra frá hinum dauðu myndu þeir gera iðrun.

En Abraham sagði honum að ef þeir hlýddu ekki Móse og spámönnunum myndu þeir ekki heldur láta sannfærast þótt einhver risi upp frá dauðum.