Um þær mundir tók Heródes konungur að misþyrma nokkrum úr kirkjunni og lét höggva Jakob, bróður Jóhannesar, með sverði.

Þegar hann sá að Gyðingum líkaði það vel lét hann taka Pétur líka. Það voru dagar ósýrðu brauðanna. Hann setti hann í fangelsi og fékk fjórum ferningum hermanna að gæta hans, og ætlaði að leiða hann fram fyrir lýðinn að páskum loknum.

Pétur sat í fangelsi, og kirkjan hélt uppi stöðugri bænagjörð fyrir honum.

Nóttina áður en Heródes ætlaði að leiða hann fram svaf Pétur milli tveggja hermanna, bundinn tveimur fjötrum, og verðir gættu dyranna.

Þá stóð engill Drottins þar og ljós fyllti klefann. Hann laust á síðu Pétri, vakti hann og sagði honum að rísa skjótt upp — og fjötrarnir féllu af höndum hans. Engillinn sagði honum að gyrða sig og binda á sig skóna, fara í yfirhöfnina og fylgja sér.

Hann gekk út og fylgdi honum en vissi ekki að þetta væri í raun og veru að gerast; hann hélt að hann sæi sýn. Þeir gengu fram hjá innri og ytri verðinum og komu að járnhliðið sem liggur til borgarinnar, og það laukst upp af sjálfu sér. Þeir gengu út og eitt stræti áfram, og þá skildi engillinn skyndilega við hann.

Þegar Pétur rankaði við sér sagði hann að nú vissi hann með vissu að Drottinn hefði sent engil sinn og hrifið sig úr hendi Heródesar og frá öllu því sem lýðurinn vænti. Hann áttaði sig og gekk að húsi Maríu, móður Jóhannesar sem kallaður var Markús, þar sem margir voru saman komnir að biðja.

Hann barði að dyrum fordyrisins, og stúlka að nafni Róde gekk fram til að vita hver væri þar. Hún þekkti málróm hans og gáði ekki fyrir fögnuði að ljúka upp, heldur hljóp inn og sagði að Pétur stæði úti fyrir. Þau sögðu henni að hún væri frávita, en hún stóð fast á sínu; þá sögðu þau að þetta hlyti að vera engill hans. Pétur barði áfram, og þegar þau loks luku upp sáu þau hann og urðu forviða. Hann benti þeim að hafa hljótt og skýrði þeim frá því hvernig Drottinn hefði leitt hann út úr fangelsinu. Svo bað hann þau að segja Jakobi og bræðrunum frá þessu, gekk út og fór á annan stað.