Áður en síðasta nóttin kom sagði Drottinn þeim Móse og Aroni að þessi mánuður skyldi vera upphafsmánuður ársins hjá þeim.

Hvert heimili átti að taka sér lamb á tíunda degi mánaðarins, veturgamalt og gallalaust, og væri heimilið of fátt um heilt lamb skyldu tveir grannar taka það saman eftir því hve margir ætu. Á fjórtánda degi skyldi því slátrað um sólsetur.

Blóðinu áttu þeir að ríða á dyrastafina og dyratréð með ísópsvendi, og eta kjötið steikt sömu nóttina með ósýrðu brauði og beiskum jurtum. Engu mátti leifa til morguns. Þeir áttu að eta í flýti, gyrtir um lendar, með skó á fótum og staf í hendi.

Móse kallaði saman öldunga Ísraels og sagði þeim þetta, og bætti því við að enginn mætti fara út fyrir dyr á húsi sínu fyrr en að morgni. Drottinn færi yfir landið og gengi fram hjá þeim dyrum þar sem blóðið væri. Fólkið féll fram og gerði eins og fyrir það hafði verið lagt.

Um miðnætti dóu frumburðirnir í Egyptalandi, allt frá syni faraós í hásætinu til frumburðar fangans í myrkvastofunni, og frumburðir fénaðarins með. Faraó reis upp um nóttina og allir Egyptar með honum, og ekkert hús var þar sem enginn lá dáinn. Hann kallaði á Móse og Aron um nóttina og sagði þeim að taka sig upp og fara með fé sitt og nautgripi, og biðja sér líka blessunar.

Egyptar ráku hart eftir fólkinu, því þeir töldu sig annars alla farast. Fólkið hafði ekki tíma til að láta deigið sýrast; það vafði trogin í klæðin sín, bar þau á öxlum sér og bakaði síðar ósýrðar kökur úr deiginu.

Þau lögðu af stað frá Ramses áleiðis til Súkkót, um sex hundruð þúsund fótgangandi karlmenn auk barna, og með þeim fór fjöldi annarra og stórar hjarðir sauða og nauta. Ísraelsmenn höfðu þá búið í Egyptalandi í fjögur hundruð og þrjátíu ár, og fóru út á þeim degi sem þau ár voru liðin.

Þetta var vökunótt Drottins, því að hann leiddi þau út úr Egyptalandi, og þá nótt halda Ísraelsmenn helga frá kyni til kyns.