Naaman var hershöfðingi Sýrlandskonungs og í miklum metum hjá herra sínum, mikill kappi — og líkþrár.

Sýrlendingar höfðu í herför haft á brott unga stúlku frá Ísrael, og hún þjónaði konu hans. Hún sagði húsmóður sinni að hún vildi óska þess að húsbóndinn kæmist til spámannsins í Samaríu, því hann myndi losa hann við veikina.

Naaman sagði herra sínum frá þessu, og konungur sendi hann af stað með bréf til Ísraelskonungs og með sér tíu talentur silfurs, sex þúsund sikla gulls og tíu alklæðnaði. Í bréfinu stóð að konungurinn skyldi losa manninn við líkþrána.

Ísraelskonungur reif klæði sín þegar hann las það og spurði hvort hann væri þá Guð, sem gæti deytt og lífgað, fyrst honum væri gert orð um slíkt; hinn hlyti að vera að leita saka við sig. En Elísa frétti af því og sendi konungi orð um að láta manninn koma til sín, svo að hann kæmist að raun um að spámaður væri til í Ísrael.

Naaman kom með hestum og vögnum og nam staðar fyrir dyrum Elísa. Spámaðurinn kom ekki sjálfur út, heldur sendi mann með þau skilaboð að Naaman skyldi lauga sig sjö sinnum í Jórdan, þá yrði hold hans heilt og hann hreinn.

Þá varð Naaman reiður og gekk burt. Hann hafði búist við að maðurinn kæmi út til hans, ákallaði nafn Guðs síns og veifaði hendinni yfir staðnum. Væru árnar hjá Damaskus ekki betri en hvaða vatn sem væri í Ísrael? Hann sneri við og hélt burt í reiði.

Þjónar hans gengu til hans og sögðu að hefði spámaðurinn skipað honum eitthvað erfitt hefði hann gert það — hversu miklu fremur þá þegar hann sagði aðeins að hann skyldi lauga sig. Þá fór hann niður eftir og dýfði sér sjö sinnum í Jórdan, og hold hans varð sem hold á ungum sveini.

Hann sneri aftur með allt föruneyti sitt og sagði að nú vissi hann að hvergi í heiminum væri Guð til nema í Ísrael, og bauð spámanninum gjöf. Elísa neitaði að taka við nokkru og færðist undan þótt lagt væri að honum. Naaman bað þá um mold á tvo múla, því hann ætlaði ekki framar að færa neinum öðrum guði fórnir, og bað fyrirgefningar á því einu að hann yrði að fylgja herra sínum inn í musteri Rimmons og hníga þar með honum. Og spámaðurinn sagði honum að fara í friði.