Lögvitringur spurði Jesú hvað hann ætti að gera til að öðlast eilíft líf. Jesús spurði á móti hvað stæði í lögmálinu. Maðurinn svaraði rétt: að elska Guð af öllu hjarta og náunga sinn eins og sjálfan sig. Þá vildi hann réttlæta sig og spurði hver væri þá náungi hans.

Jesús svaraði með sögu.

Maður var á leið frá Jerúsalem niður til Jeríkó. Vegurinn liggur um eyðilegt gil og var alræmdur. Ræningjar réðust á hann, rændu hann, börðu hann og skildu hann eftir hálfdauðan við veginn.

Prestur kom sömu leið. Hann sá manninn og gekk fram hjá hinum megin á veginum. Nokkru síðar kom levíti, sem starfaði líka í musterinu. Hann gerði það sama.

Sagan segir ekki hvers vegna og það er viljandi. Þeir höfðu vafalaust ástæður. Menn hafa alltaf ástæður.

Þá kom Samverji. Áheyrendur Jesú hefðu hrokkið við á þessum orðum: Samverjar og Gyðingar fyrirlitu hvorir aðra og höfðu gert í aldaraðir. Þessi maður var af rangri þjóð með ranga trú á röngu fjalli.

Hann sá manninn og kenndi í brjósti um hann. Svo gerði hann hvert smáatriðið á fætur öðru: hann fór til hans, hreinsaði sárin með olíu og víni, batt um þau, lyfti honum upp á sitt eigið burðardýr — sem þýðir að hann gekk sjálfur — fór með hann í gistihús og hjúkraði honum um nóttina. Daginn eftir borgaði hann gistihúseigandanum tveggja daga laun og sagðist myndu greiða það sem umfram yrði á bakaleiðinni.

Jesús spurði lögvitringinn hver þessara þriggja hefði reynst náungi mannsins. Maðurinn gat ekki einu sinni fengið sig til að segja orðið Samverji. Hann svaraði: sá sem sýndi honum miskunn.

Spurningunni var þar með snúið við. Hún er ekki hverjum ég skuldi umhyggju, heldur hvers konar manneskja ég ætla að vera þegar ég geng fram á einhvern.