Hálfum öðrum mánuði eftir að þau fóru úr Egyptalandi kom allur hópurinn í Sín-eyðimörkina, sem liggur milli Elím og Sínaí. Þar möglaði fólkið gegn Móse og Aroni.

Það sagðist hafa setið við kjötkötlunum í Egyptalandi og etið sig satt af brauði, og sagði að þeir hefðu leitt það út á eyðimörkina til þess eins að láta allan hópinn deyja úr hungri.

Drottinn sagði Móse að hann myndi láta rigna brauði af himni. Fólkið skyldi fara út og safna hvern dag því sem það þyrfti þann daginn, og tvöföldu á sjötta degi, og þannig yrði reynt hvort það færi eftir lögmáli hans.

Móse og Aron sögðu fólkinu að um kvöldið myndi það vita hver hefði leitt það út úr Egyptalandi og að morgni sjá dýrð Drottins, því möglanir þess væru ekki gegn þeim tveimur heldur gegn honum. Meðan Aron talaði sneri fólkið sér í móti eyðimörkinni, og dýrðin birtist í skýinu.

Um kvöldið komu lynghæns og huldu búðirnar. Um morguninn lá döggmóða umhverfis þær, og þegar hún létti upp var eitthvað þunnt og smákornótt eftir á jörðinni, líkt og héla.

Fólkið vissi ekki hvað þetta væri og spurði hvert annað. Móse sagði þeim að þetta væri brauðið sem Drottinn gæfi þeim, og að hver skyldi safna einum gómer á mann eftir fólksfjölda í tjaldi sínu. Sumir söfnuðu meiru og sumir minnu, en þegar mælt var í gómermáli hafði enginn afgang og engan skorti.

Þeim var sagt að leifa engu til næsta dags. Sumir gerðu það samt, og þá kviknuðu maðkar í því og það fúlnaði, og Móse reiddist þeim. Upp frá því söfnuðu þeir á hverjum morgni því sem hver þurfti, og það sem eftir lá bráðnaði þegar sólin skein heitt.

Fólkið kallaði þetta brauð manna. Það var hvítt, líktist kóríanderfræi og var á bragðið eins og hunangskaka. Móse lét Aron láta fullan gómer af því í ker og geyma það frammi fyrir Drottni handa þeim sem á eftir kæmu.

Ísraelsmenn átu manna í fjörutíu ár, þangað til þeir komu í byggt land og að landamærum Kanaanlands.