Adam og Eva eignuðust son og kölluðu hann Kain, og síðar annan son, Abel. Þegar bræðurnir uxu úr grasi gerðist Abel fjárhirðir en Kain ræktaði jörðina.

Að nokkrum tíma liðnum kom Kain með fórn handa Drottni af ávexti jarðarinnar. Abel kom líka með fórn: frumburði hjarðar sinnar, og það feitasta af þeim. Drottinn leit með velþóknun á Abel og fórn hans, en á Kain og fórn hans leit hann ekki. Kain reiddist ákaflega og varð niðurlútur.

Drottinn spurði hann hvers vegna hann væri reiður og hvers vegna hann horfði niður. Gerði hann það sem rétt væri gæti hann litið upp. Gerði hann það ekki lægi syndin í leyni við dyrnar og sæktist eftir honum, en hann ætti að ráða yfir henni.

Kain bauð Abel bróður sínum út á akurinn. Þegar þeir voru komnir þangað réðst Kain á bróður sinn og drap hann.

Þá spurði Drottinn Kain hvar Abel bróðir hans væri. Kain sagðist ekki vita það, og spurði á móti hvort hann ætti að gæta bróður síns. Drottinn spurði hvað hann hefði gert. Blóð bróður hans hrópaði til Guðs úr moldinni.

Nú skyldi Kain vera bölvaður og burt rekinn frá jörðinni, sem hafði drukkið blóð bróður hans úr hendi hans. Hversu sem hann erjaði hana myndi hún ekki framar bera honum ávöxt, og hann yrði landlaus og eirðarlaus alla ævi.

Kain sagði Drottni að refsingin væri þyngri en hann fengi borið. Hann væri rekinn af landinu og yrði að fela sig fyrir augliti Guðs, flakka um og eiga hvergi heima, og hver sem á hann rækist myndi drepa hann.

Drottinn svaraði að hver sem dræpi Kain skyldi gjalda þess sjöfalt. Og hann setti merki á Kain, svo að enginn sem hitti hann yrði honum að bana.

Síðan fór Kain úr augsýn Drottins og bjó í landinu Nód, austan við Eden.