Jósef var ellefti sonur Jakobs og uppáhaldið hans, sem bræður hans vissu vel. Faðir hans gaf honum skrautlegan kyrtil og hann gekk í honum. Verra var að Jósef dreymdi drauma og sagði bræðrum sínum frá þeim: kornbundin þeirra hneigðu sig fyrir hans, sól og tungl og ellefu stjörnur lutu honum. Hann var sautján ára og hafði enga tilfinningu fyrir því hvenær maður á að þegja.

Bræðurnir hötuðu hann. Einn daginn, þegar hann kom til þeirra út á haga, gripu þeir hann, rifu af honum kyrtilinn og létu hann síga niður í tóma brunnholu. Þeir settust svo niður og borðuðu. Á endanum seldu þeir hann kaupmönnum sem voru á leið til Egyptalands, dýfðu kyrtlinum í geitablóð og sýndu föður sínum. Jakob hélt að villidýr hefði rifið hann í sig og syrgði son sinn í mörg ár.

Í Egyptalandi gekk Jósef í gegnum allt sem hægt er að ganga í gegnum. Hann var þræll, hann var ranglega ásakaður, hann sat í fangelsi og var gleymdur þar. En hann gat ráðið drauma, og það barst að lokum til faraós, sem hafði dreymt sjö feitar kýr og sjö magrar. Jósef sagði honum að sjö góð ár kæmu og svo sjö hallærisár, og ráðlagði honum að safna korni. Faraó gerði hann að næstæðsta manni landsins.

Þegar hungrið kom rataði það líka til Kanaanslands, og bræðurnir komu til Egyptalands að kaupa korn. Þeir þekktu hann ekki. Hann þekkti þá.

Hann hefði getað gert hvað sem er. Hann grét svo hátt þegar hann sagði þeim hver hann væri að heyra mátti um alla höllina. Síðar, þegar faðir þeirra var dáinn og bræðurnir voru vissir um að nú kæmi hefndin, sagði hann þeim að þeir hefðu ætlað honum illt en Guð hefði snúið því til góðs — og að þeir þyrftu ekki að óttast hann.