Jakob fór frá Beerseba áleiðis til Harran. Hann kom á stað þar sem hann varð að láta fyrirberast um nóttina, því að sólin var gengin til viðar. Hann tók einn af steinunum þar, lagði hann undir höfuð sér og lagðist til svefns.

Hann dreymdi að stigi stæði á jörðinni og næði upp til himins, og englar Guðs fóru upp og niður eftir honum. Og Drottinn stóð hjá honum.

Drottinn sagðist vera Guð Abrahams og Ísaks. Landið sem Jakob lá á skyldi hann gefa honum og niðjum hans. Þeir yrðu sem duft jarðar og breiddust út í vestur og austur, norður og suður, og allar ættir jarðarinnar hlytu blessun af honum og afkomendum hans. Hann væri með honum, myndi gæta hans hvert sem hann færi og leiða hann aftur heim í þetta land, og ekki yfirgefa hann fyrr en hann hefði efnt allt sem hann hefði lofað.

Jakob vaknaði og sagði að vissulega væri Drottinn á þessum stað, og hann hefði ekki vitað það. Hann fylltist ótta og sagði að staðurinn væri ógnvekjandi: þetta væri ekkert annað en hús Guðs og hlið himinsins.

Snemma morguns tók hann steininn sem hann hafði haft undir höfðinu, reisti hann upp sem merkisstein og hellti olíu yfir hann. Hann nefndi staðinn Betel, sem merkir hús Guðs; áður hafði borgin heitið Lús.

Og Jakob strengdi heit. Ef Guð yrði með honum og varðveitti hann á þessari ferð, gæfi honum brauð að borða og föt að klæðast, og hann kæmi heill á húfi aftur í hús föður síns, þá skyldi Drottinn vera hans Guð. Steinninn sem hann hafði reist skyldi verða hús Guðs, og af öllu sem Guð gæfi honum myndi hann gefa honum tíund.