Móse var uppi á fjallinu og kom ekki niður. Fólkinu þótti hann seinn og þyrptist í kringum Aron og bað hann að gera sér guð sem færi fyrir því, því það vissi ekki hvað orðið hefði af manninum sem leiddi það út úr Egyptalandi.

Aron bað þau um eyrnagullin úr eyrum kvenna, sona og dætra. Hann tók við gullinu, lagaði það með meitli og steypti kálf, og þá var sagt að þetta væri guðinn sem hefði leitt þau út. Aron reisti altari fyrir framan hann og lét kalla að daginn eftir yrði hátíð.

Þau risu árla næsta morgun, færðu brennifórnir og þakkarfórnir, settust svo niður til að eta og drekka og stóðu upp til leika.

Uppi á fjallinu sagði Drottinn Móse að stíga niður, því fólk hans hefði misgert og vikið skjótt af þeim vegi sem því var boðinn. Hann sagðist sjá harðsvírað fólk, og vildi láta reiði sína brenna gegn því og gera Móse sjálfan að mikilli þjóð í staðinn.

Móse reyndi að blíðka hann. Hann spurði hví reiðin skyldi brenna gegn fólki sem Drottinn hafði sjálfur leitt út með voldugri hendi, og hvers vegna Egyptar ættu að fá að segja að hann hefði leitt þau út til að deyða þau á fjöllunum, og hann minnti á heitið sem Drottinn sór Abraham, Ísak og Ísrael. Þá iðraðist Drottinn þess sem hann hafði hótað.

Móse gekk ofan af fjallinu með báðar sáttmálstöflurnar, skrifaðar á báðar hliðar. Jósúa heyrði óp í búðunum og hélt að það væri heróp, en Móse sagði það hvorki óp sigurvegara né sigraðra heldur söng. Þegar hann sá kálfinn og dansinn þeytti hann töflunum frá sér og braut þær neðan við fjallið.

Hann tók kálfinn, brenndi hann í eldi, muldi hann í duft, dreifði því á vatn og lét Ísraelsmenn drekka.

Morguninn eftir sagði Móse fólkinu að það hefði drýgt stóra synd og að hann ætlaði upp til Drottins, ef vera kynni að hann fengi friðþægt fyrir það. Hann bað Drottin að fyrirgefa þeim, en ella að má sig sjálfan út úr bókinni sem hann hefði skrifað. Drottinn svaraði að þann einan mái hann úr bók sinni sem syndgað hefði gegn honum.

Hann sagði Móse að fara og leiða fólkið þangað sem hann hefði sagt honum, og að engill hans færi fyrir honum, en að hann myndi vitja synda þeirra þegar vitjunartími hans kæmi. Og hann laust fólkið fyrir kálfinn sem Aron hafði gert.