Ahasverus konungur hélt veislu og lét á sjöunda degi sækja Vastí drottningu til að sýna höfðingjunum fegurð hennar. Hún vildi ekki koma. Konungur reiddist, og ráðgjafar hans létu rita í lög Persa og Meda að hún kæmi ekki framar fyrir hann og að tign hennar yrði gefin annarri.

Meyjar voru sóttar um ríkið. Ester, sem Mordekai frændi hennar hafði tekið í dóttur stað, bað ekki um neitt og fann náð í augum allra sem hana sáu. Konungur fékk meiri ást á henni en nokkurri annarri og setti kórónuna á höfuð henni í stað Vastí.

Haman var hafinn til vegs og þjónar konungs í hliðinu áttu að krjúpa fyrir honum. Mordekai gerði það ekki. Þeir höfðu daglega orð á því og sögðu Haman loks frá, og þegar hann sá að Mordekai hvorki féll á kné né laut honum fylltist hann reiði. Honum nægði ekki að hefna á Mordekai einum, heldur fékk hann bréf konungs um að tortíma öllum Júðum í ríkinu.

Mordekai lét skila til Esterar að hún skyldi ekki ímynda sér að hún ein slyppi af því að hún væri í höll konungs. Þegði hún myndi Júðum koma hjálp annars staðar frá, en hún og ætt hennar farast — og hver vissi nema hún væri einmitt til ríkis komin vegna þessara tíma.

Hún bað hann að safna öllum Júðum í Súsan og fasta hennar vegna í þrjá daga; hún og meyjar hennar myndu fasta eins. Síðan ætlaði hún inn fyrir konung þótt það væri gegn lögunum, og ætti hún að farast, þá færist hún.

Hún bauð konungi og Haman til veislu tvo daga í röð. Seinni daginn spurði konungur hver bón hennar væri, og hún bað um líf sitt og sinnar þjóðar, sem seld hefði verið til eyðingar. Hann spurði hver dirfðist slíks, og hún nefndi Haman. Konungur gekk í reiði út í garðinn; Haman varð eftir til að biðja hana um líf sitt, og þegar konungur kom aftur hafði hann fallið á bekkinn þar sem hún sat. Hirðmaður benti á gálgann sem Haman reisti handa Mordekai, og konungur lét festa hann á hann.

Júðar fengu bréf til að verja sig, og dagarnir tveir sem fylgdu urðu að hátíð. Ester og Mordekai rituðu bréf um púrím og sendu um öll skattlöndin hundrað tuttugu og sjö, svo að þessara daga skyldi minnst í hverri kynslóð og aldrei falla í gleymsku. Skipun Esterar gerði púrímákvæðin að lögum, og hún var rituð í bók.