Elía frá Tisbe sagði Akab konungi að hvorki dögg né regn myndi falla þessi árin nema hann segði til. Svo var honum sagt að fara austur og fela sig við lækinn Krít fyrir austan Jórdan.

Þar drakk hann úr læknum, og hrafnar komu með brauð og kjöt til hans, kvölds og morgna. En eftir nokkurn tíma þornaði lækurinn, því að engin skúr hafði fallið á jörðina.

Þá var honum sagt að fara til Sarepta, sem liggur undir Sídon, því að þar hefði ekkju verið boðið að fæða hann. Við borgarhliðið sat ekkja og tíndi saman viðarkvisti. Hann bað hana um vatnssopa, og þegar hún gekk af stað kallaði hann á eftir henni og bað líka um brauðbita.

Hún svaraði að hún ætti enga köku til, aðeins hnefa mjöls í skjólu og dálitla olíu í krús. Hún væri að tína saman fáeina kvisti, ætlaði heim að matreiða þetta handa sér og syni sínum, og síðan myndu þau deyja.

Elía bað hana að óttast ekki, fara heim og gera eins og hún sagði — en búa fyrst litla köku handa sér og færa honum, og matreiða svo handa þeim mæðginum. Mjölskjólan myndi ekki tæmast og olían í krúsinni ekki þrjóta fyrr en Drottinn gæfi regn á jörðina.

Hún gerði það, og þau höfðu nóg að eta um langa hríð, hún og hann og drengurinn. Skjólan varð ekki tóm og olíuna þraut ekki.

Síðar veiktist sonur hennar, og sóttin elnaði svo að hann dró ekki lengur andann. Hún spurði Elía hvað hún ætti saman við hann að sælda: hann væri kominn til að minna á misgjörð hennar og deyða son hennar. Hann bað hana að fá sér drenginn, tók hann úr kjöltu hennar, bar hann upp á loftið og lagði hann í rekkju sína.

Hann lagðist þrisvar yfir drenginn og kallaði til Drottins og bað um að líf hans kæmi aftur. Bænin var heyrð, og drengurinn lifnaði við. Elía bar hann niður og fékk móður hans hann og sagði henni að sonur hennar væri lifandi. Þá sagði konan að nú vissi hún að hann væri guðsmaður og að orð Drottins í munni hans væri sannleikur.