Þegar Akab sá Elía spurði hann hvort þar væri kominn skaðvaldur Ísraels. Elía svaraði að hann hefði engum skaða valdið, heldur konungurinn og ætt hans, sem hefðu virt boð Drottins að vettugi og elt Baalana. Svo bað hann konung að stefna öllum Ísrael til Karmelfjalls, ásamt spámönnum Baals og Aséru.

Þar gekk Elía fram fyrir fólkið og spurði hversu lengi það ætlaði að haltra til beggja hliða: væri Drottinn Guð skyldu þeir fylgja honum, en væri Baal það skyldu þeir fylgja honum. Lýðurinn svaraði honum engu orði.

Hann lagði til að tvö naut yrðu sótt. Hvor um sig skyldi leggja sitt á viðinn án þess að leggja eld að, og sá guð sem svaraði með eldi væri hinn sanni. Fólkinu þótti vel mælt.

Spámenn Baals fóru fyrst. Þeir ákölluðu frá morgni til hádegis og höltruðu kringum altarið sem þeir höfðu gert, en þar var steinhljóð og ekkert svar. Um hádegi tók Elía að gabba þá: þeir skyldu kalla hærra, því hann væri guð — kannski væri hann hugsi, eða brugðið sér frá, eða á ferðalagi, eða sofnaður og þyrfti að vakna. Þeir kölluðu hærra og ristu á sig skinnsprettur með sverðum og spjótum að sínum sið. Engin áheyrn kom.

Þá kallaði Elía fólkið til sín og reisti við altari Drottins sem rifið hafði verið niður. Hann tók tólf steina eftir tölu ættkvíslanna, gerði skurð umhverfis altarið, lagði viðinn og nautið ofan á, og lét fylla fjórar skjólur með vatni og hella yfir. Það var gert þrisvar, þar til vatnið rann allt í kring og fyllti skurðinn.

Þegar færa átti matfórnina gekk hann fram og bað um að í dag yrði kunnugt að Drottinn væri Guð í Ísrael og hann sjálfur þjónn hans, og að fólkið mætti komast að raun um hver væri hinn sanni Guð. Þá féll eldur og eyddi fórninni, viðnum, steinunum og jarðveginum, og þurrkaði upp vatnið í skurðinum.

Allur lýðurinn sá það og féllu allir fram á ásjónu sína og sögðu tvisvar að Drottinn væri hinn sanni Guð. En Elía sagði þeim að handtaka spámenn Baals og láta engan þeirra komast undan. Þeir voru gripnir, leiddir niður að Kísonlæk, og þar banaði hann þeim.