Tvær konur komu fyrir Salómon konung. Önnur bar fram mál sitt: þær bjuggu í sama húsinu og hún hafði alið barn þar hjá hinni. Þremur dögum síðar ól hin konan líka barn. Enginn annar var í húsinu; þær voru tvær einar.

Sonur hinnar konunnar dó um nótt, sagði hún, af því að hún hafði oltið ofan á hann í svefni. Þá hefði hún risið upp um miðja nótt, tekið soninn hennar frá hlið hennar meðan hún svaf og lagt hann að brjósti sér, en lagt dauða drenginn að brjósti hennar. Um morguninn hefði hún ætlað að gefa syni sínum að sjúga og fundið hann dauðan, og þegar hún virti hann betur fyrir sér hefði það ekki verið hennar sonur.

Hin konan neitaði því: sá sem lifði væri hennar sonur og sá dauði væri hinnar. Og hin sagði það sama á móti. Þannig þráttuðu þær frammi fyrir konungi.

Salómon endurtók það sem hvor um sig hélt fram: önnur segði að lifandi drengurinn væri hennar og sá dauði hinnar, og hin segði þvert á móti.

Svo bað hann um sverð, og því var fært honum. Hann bauð að höggva lifandi barnið sundur í tvo hluti og fá sinn helminginn hvorri.

Þá talaði konan sem átti lifandi barnið, því að ástin á barninu brann í brjósti hennar. Hún bað konung að gefa hinni konunni drenginn sem lifði og deyða hann ekki. En hin sagði að þá skyldi hvorug þeirra njóta hans og að hann skyldi höggvinn sundur.

Konungur svaraði að fá skyldi henni lifandi barnið og deyða það ekki: hún væri móðir þess. Allur Ísrael heyrði dóminn sem konungur hafði kveðið upp, og þeir óttuðust hann, því þeir sáu að guðleg speki bjó í honum til að kveða upp dóma.