Drottinn spurði Samúel hversu lengi hann ætlaði að syrgja Sál, sem hann hefði hafnað, og sagði honum að fylla horn sitt olíu og fara til Ísaí í Betlehem; þar hefði hann valið sér konung meðal sonanna.

Samúel spurði hvernig hann ætti að geta farið: frétti Sál af því myndi hann drepa hann. Honum var sagt að taka kvígu með sér og segjast vera kominn til að færa fórn, og bjóða Ísaí til máltíðarinnar.

Öldungar Betlehem gengu hræddir á móti honum og spurðu hvort hann kæmi með góðu. Hann sagði svo vera, helgaði Ísaí og syni hans og bauð þeim til fórnarmáltíðar.

Þegar Elíab kom inn hugsaði Samúel að hér hlyti sá smurði að standa. En Drottinn sagði honum að líta hvorki á vöxt hans né yfirbragð, því að hann hefði hafnað honum: mennirnir dæma eftir því sem sést, en Drottinn sér hjartað.

Ísaí leiddi Abínadab fram, og svarið var nei. Hann leiddi Samma fram, og svarið var nei. Þannig gengu sjö synir fram fyrir Samúel, og um engan þeirra var sagt já.

Samúel spurði hvort þetta væru allir sveinarnir. Ísaí svaraði að enn væri hinn yngsti eftir og að hann væri úti að gæta sauða. Samúel sagði honum að senda eftir honum; þeir settust ekki til borðs fyrr en hann kæmi.

Drengurinn var sóttur. Drengurinn var rauðleitur og fagureygur og vel á sig kominn. Drottinn sagði Samúel að standa upp og smyrja hann, því að þetta væri hann.

Samúel tók olíuhornið og smurði hann þar sem bræður hans stóðu allir hjá. Upp frá þeim degi kom andi Drottins yfir Davíð. Síðan tók Samúel sig upp og fór til Rama.