Þegar Davíð hafði lokið tali sínu við Sál lagði Jónatan konungsson ást við hann og unni honum sem lífi sínu. Hann gerði fóstbræðralag við hann, fór úr skikkju sinni og gaf honum hana, og lét fylgja brynjukufl sinn, sverð, boga og belti.

Síðar flýði Davíð undan Sál og kom til Jónatans og spurði hvað hann hefði gert og í hverju hann hefði brotið gegn föður hans, fyrst hann sæti um líf hans. Jónatan sagði að það gæti ekki verið: faðir hans gerði ekkert án þess að segja honum. Davíð svaraði að Sál vissi vel hversu vænt Jónatan þætti um hann og léti hann því ekki vita, og að milli sín og dauðans væri aðeins eitt fótmál.

Þeir gerðu áætlun. Daginn eftir var tunglkomudagur og Davíð átti að sitja til borðs hjá konungi. Í staðinn ætlaði hann að fela sig úti á víðavangi, og Jónatan skyldi segja að hann hefði beðið um leyfi til að fara heim til Betlehem vegna ársfórnar ættarinnar. Yrði konungur rólegur væri óhætt; reiddist hann væri illt í ráði.

Merkið skyldi vera ör. Jónatan ætlaði að skjóta þremur örvum út í hólinn eins og hann væri að skjóta til marks og senda svein að sækja þær. Kallaði hann til sveinsins að örin lægi nær honum mætti Davíð koma heim. Kallaði hann að hún lægi hinum megin yrði Davíð að fara.

Við borðið spurði Sál hvar Davíð væri, og Jónatan svaraði eins og um hafði verið talað. Þá reiddist konungur syni sínum svo að Jónatan stóð upp frá borðinu og neytti ekki matar, því honum sárnaði fyrir hönd vinar síns.

Morguninn eftir gekk hann út á víðavang á umsömdum tíma með ungan svein. Hann skaut örinni yfir hann fram og kallaði á eftir honum að hún lægi hinum megin við hann, og bað hann flýta sér og standa ekki kyrran. Sveinninn vissi ekkert; þeir tveir vissu einir hvað þetta þýddi.

Jónatan fékk sveininum vopn sín og sendi hann inn í borgina. Þá reis Davíð upp undan hólnum og féll fram og laut honum þrisvar, og þeir kysstust og grétu báðir, og Davíð mest. Jónatan bað hann fara í friði og minnti á að þeir hefðu báðir svarið í nafni Drottins, sem væri vitni milli þeirra og niðja þeirra að eilífu. Síðan fór Davíð leiðar sinnar, en Jónatan gekk inn í borgina.