Herir Ísraels og Filistea stóðu andspænis hvor öðrum sinn hvorum megin við dal. Í fjörutíu daga gekk risi að nafni Golíat fram á morgnana og kvöldin og skoraði á einhvern að mæta sér einn. Hann var á þriðja metra á hæð, í brynju sem enginn venjulegur maður hefði getað borið, og spjótskaftið var eins og vefjarrifur. Enginn þorði.

Davíð var yngstur átta bræðra og gætti sauða föður síns. Hann var sendur með mat til bræðra sinna í hernum. Þar heyrði hann risann og spurði hvað ætti eiginlega að gera í málinu. Elsti bróðir hans varð fokvondur og sagði honum að fara heim til kindanna.

En Sál konungur frétti af honum og lét sækja hann. Davíð sagðist hafa drepið ljón og björn sem réðust á hjörðina, og að þessi maður yrði ekki öðruvísi. Sál lét hann klæðast eigin herklæðum sínum. Davíð gat ekki gengið í þeim og tók þau af sér.

Hann fór niður að læknum og valdi sér fimm slétta steina, tók staf og slöngvu og gekk fram. Golíat sá dreng koma á móti sér og móðgaðist. Hann hæddi hann og hét honum fuglunum.

Davíð svaraði því til að risinn kæmi með sverði og spjóti en hann sjálfur í nafni Drottins herskaranna, og að allir sem þarna stæðu skyldu komast að því að Drottinn þyrfti hvorki sverð né spjót til að frelsa, því að bardaginn væri Drottins.

Svo hljóp hann á móti honum, tók stein úr pyngjunni, sveiflaði slöngvunni og hitti risann í ennið. Golíat féll fram á ásjónu sína. Davíð hafði ekkert sverð í hendi.

Hann hljóp að, tók sverð Filistans sjálfs úr slíðrunum og hjó höfuðið af honum með því. Þegar Filistear sáu að kappi þeirra var fallinn flúðu þeir, og menn Ísraels og Júda eltu þá með herópum allt að hliðum Gat og Ekron.