Herir Ísraels og Filistea stóðu andspænis hvor öðrum sinn hvorum megin við dal. Í fjörutíu daga gekk risi að nafni Golíat fram á morgnana og kvöldin og skoraði á einhvern að mæta sér einn. Hann var á þriðja metra á hæð, í brynju sem enginn venjulegur maður hefði getað borið, og spjótskaftið var eins og vefjarrifur. Enginn þorði.

Davíð var yngstur átta bræðra og gætti sauða föður síns. Hann var sendur með mat til bræðra sinna í hernum. Þar heyrði hann risann og spurði hvað ætti eiginlega að gera í málinu. Elsti bróðir hans varð fokvondur og sagði honum að fara heim til kindanna.

En Sál konungur frétti af honum og lét sækja hann. Davíð sagðist hafa drepið ljón og björn sem réðust á hjörðina, og að þessi maður yrði ekki öðruvísi. Sál lét hann klæðast eigin herklæðum sínum. Davíð gat ekki gengið í þeim og tók þau af sér.

Hann fór niður að læknum og valdi sér fimm slétta steina, tók staf og slöngvu og gekk fram. Golíat sá dreng koma á móti sér og móðgaðist. Hann hæddi hann og hét honum fuglunum.

Davíð svaraði því til að risinn kæmi með sverði og spjóti en hann sjálfur í nafni Drottins herskaranna.

Svo hljóp hann — það er smáatriðið sem oftast gleymist, hann hljóp á móti honum — tók stein úr pyngjunni, sveiflaði slöngvunni og hitti risann í ennið. Golíat féll fram á ásjónu sína.

Þessi saga hefur verið notuð til að segja að hinn litli vinni alltaf. Hún segir það ekki. Hún segir að stundum sé sá eini sem sér hlutina rétt sá sem enginn hlustaði á.