Absalón, sonur Davíðs, fékk sér vagna og hesta og fimmtíu menn sem hlupu fyrir honum. Hann tók upp á því að standa árla morguns við veginn inn að borgarhliðinu og ávarpa hvern þann sem kom með mál sitt til konungs.

Hann sagði hverjum og einum að málefni hans væri gott og rétt, en að konungur hefði engan sett til að hlusta á hann, og að væri hann sjálfur dómari í landinu fengi hver maður rétt sinn. Og hneigði einhver sig fyrir honum teygði hann sig í manninn, dró hann að sér og kyssti hann. Þannig stal Absalón hjörtum Ísraelsmanna.

Hann sendi svo menn á laun um allar ættkvíslirnar með þau orð að þegar lúðurinn heyrðist skyldi sagt að Absalón væri orðinn konungur í Hebron. Tvö hundruð manns fóru með honum frá Jerúsalem grunlausir um það sem undir bjó, og ráðgjafi Davíðs gekk í lið með honum. Samsærið magnaðist.

Þegar Davíð frétti að hugur þjóðarinnar hefði snúist til sonar hans sagði hann mönnum sínum að flýja, svo að Absalón kæmi ekki skyndilega og tæki borgina.

Til orrustu kom í Efraímskógi. Áður en liðið lagði af stað stóð Davíð við borgarhliðið og lagði fyrir Jóab og hina foringjana, í áheyrn alls hersins, að fara vægilega með sveininn Absalón. Ísraelsmenn biðu ósigur, og skógurinn sjálfur varð fleirum að líftjóni þann dag en sverðið.

Absalón rakst á menn Davíðs. Hann reið múl, og múllinn hljóp inn undir þétt lim á mikilli eik; höfuð hans festist í eikinni og hann hékk þar milli himins og jarðar meðan múllinn hljóp undan honum. Maður sá það og sagði Jóab frá. Jóab spurði hví hann hefði ekki lostið hann þegar í stað, en maðurinn svaraði að hann legði ekki hönd á konungsson, því að þeir hefðu allir heyrt hvað konungur lagði fyrir. Jóab kvaðst þá ekki mega tefja lengur, og Absalón var drepinn við tréð. Síðan var lúðurinn þeyttur og herinn stöðvaður.

Sendimenn hlupu til Davíðs með tíðindin um að Drottinn hefði rétt hlut hans á þeim sem risu gegn honum. Konungur spurði hvort sveininum Absalón liði vel. Svarið var að svo skyldi fara fyrir öllum óvinum hans sem fyrir þessum sveini.

Þá varð konungi bilt. Hann gekk upp í þaksalinn yfir hliðinu og grét, og meðan hann gekk kallaði hann aftur og aftur á Absalón son sinn og sagðist vildu hafa dáið sjálfur í hans stað.