Kirkjan biður um að minnsta kosti einu sinni á ári ef eitthvað alvarlegt liggur á samviskunni. Það er lágmarkið, ekki markmiðið.

Í reynd

Margir fara einu sinni í mánuði eða á nokkurra mánaða fresti. Aðrir fara fyrir jól og páska. Það er engin rétt tala. Reglulegar skriftir gera það hins vegar auðveldara — því sjaldnar sem þú ferð, því stærra verður skrefið.

Þarf eitthvað alvarlegt að hafa gerst?

Nei. Þú mátt skrifta þótt ekkert stórt hafi gerst. Margir gera það einmitt til að staldra við og halda samviskunni vakandi.