Þetta er sakramentið þar sem syndir eru fyrirgefnar eftir skírn. Það gengur undir mörgum nöfnum: skriftir, iðrun, sátt. Kirkjan telur það eitt af sjö og lítur á það sem lækningu fremur en refsingu.

Krans hefur heilan hluta um skriftir: samviskurannsókn, leiðbeiningar skref fyrir skref og algengar spurningar. Þessi grein segir aðeins hvað sakramentið er.

Sá sem skriftar rannsakar samvisku sína, iðrast þess sem hann finnur, játar það fyrir presti og tekur að sér yfirbót. Presturinn veitir aflausn í nafni Krists.

Yfirbót er ekki refsing heldur eitthvað lítið sem beinir manni aftur á rétta braut — oftast bæn.

Presturinn má aldrei, undir nokkrum kringumstæðum, segja frá neinu sem hann heyrir í skriftum. Þessi þagnarskylda er algild. Hún gildir líka gagnvart lögreglu og dómstólum, og prestar hafa látið lífið fremur en að rjúfa hana.

Það skiptir engu hversu langt er um liðið. Prestar heyra þetta reglulega og bregðast við því sem gleðiefni, ekki hneyksli. Þú mátt segja í upphafi að þú munir ekki hvernig þetta fer fram, og hann leiðir þig í gegn.