Hvað bæn er

Bæn er samtal, ekki frammistaða. Hún þarf hvorki að vera löng né falleg og hún þarf ekki að vera á kirkjumáli.

Sá sem finnst hann ekki kunna að biðja er þegar byrjaður, því það er heiðarleg byrjun.

Óstaðfestur texti

Fjórar tegundir

Hefðin talar um fernt: tilbeiðslu, þakkargjörð, iðrun og bæn um eitthvað. Flestir byrja á því síðasta og það er í fínu lagi. Hin þrjú koma með tímanum.

Óstaðfestur texti

Fastar bænir og frjálsar

Kaþólsk hefð notar hvort tveggja. Faðir vor og Maríubæn eru bænir sem maður kann utanbókar og getur gripið til þegar orðin þrjóta — þegar einhver er á gjörgæslu og maður kemur ekki upp heilli setningu sjálfur.

Frjáls bæn er þín eigin, með þínum orðum. Hvorug er æðri hinni.

Óstaðfestur texti

Hvers vegna dýrlingar og María

Kaþólskir menn biðja ekki til dýrlinga í sama skilningi og þeir biðja til Guðs. Þeir biðja dýrlinga um fyrirbæn, eins og maður biður vin um að biðja fyrir sér — með þeim mun að þessi vinur er kominn alla leið.

María hefur sérstöðu vegna þess hver hún er, ekki vegna þess að hún komi í stað Guðs.

Óstaðfestur texti

Hvernig maður byrjar

Veldu tíma frekar en stemningu — morgunn eða kvöld, sami tími daglega. Byrjaðu smátt, fimm mínútur. Notaðu bæn sem er til ef þú veist ekki hvað þú átt að segja.

Í Bænasafninu eru morgunbæn, kvöldbæn, borðbæn og fleira, og rósakransinn er með leiðsögn perlu fyrir perlu.

Óstaðfestur texti

Þegar ekkert gerist

Þurrkatímar í bæn eru eðlilegir og allir sem biðja reglulega þekkja þá. Þeir eru ekki merki um að maður sé að gera rangt.

Ráðið sem hefðin gefur er einfalt og ekki uppörvandi: haltu áfram á sama tíma, sömu mínútur, þótt ekkert finnist. Tilfinningin er ekki mælikvarðinn.

Óstaðfestur texti