Bæn er samtal, ekki frammistaða. Hún þarf hvorki að vera löng né falleg og hún þarf ekki að vera á kirkjumáli.

Sá sem finnst hann ekki kunna að biðja er þegar byrjaður, því það er heiðarleg byrjun.

Hefðin talar um fernt: tilbeiðslu, þakkargjörð, iðrun og bæn um eitthvað. Flestir byrja á því síðasta og það er í fínu lagi. Hin þrjú koma með tímanum.

Kaþólsk hefð notar hvort tveggja. Faðir vor og Maríubæn eru bænir sem maður kann utanbókar og getur gripið til þegar orðin þrjóta — þegar einhver er á gjörgæslu og maður kemur ekki upp heilli setningu sjálfur.

Frjáls bæn er þín eigin, með þínum orðum. Hvorug er æðri hinni.

Kaþólskir menn biðja ekki til dýrlinga í sama skilningi og þeir biðja til Guðs. Þeir biðja dýrlinga um fyrirbæn, eins og maður biður vin um að biðja fyrir sér — með þeim mun að þessi vinur er kominn alla leið.

María hefur sérstöðu vegna þess hver hún er, ekki vegna þess að hún komi í stað Guðs.

Veldu tíma frekar en stemningu — morgunn eða kvöld, sami tími daglega. Byrjaðu smátt, fimm mínútur. Notaðu bæn sem er til ef þú veist ekki hvað þú átt að segja.

Í Bænasafninu eru morgunbæn, kvöldbæn, borðbæn og fleira, og rósakransinn er með leiðsögn perlu fyrir perlu.

Þurrkatímar í bæn eru eðlilegir og allir sem biðja reglulega þekkja þá. Þeir eru ekki merki um að maður sé að gera rangt.

Ráðið sem hefðin gefur er einfalt og ekki uppörvandi: haltu áfram á sama tíma, sömu mínútur, þótt ekkert finnist. Tilfinningin er ekki mælikvarðinn.