1Viðvíkjandi fórnarkjöti skurðgoða, þá vitum vér, að þekkingu höfum vér allir. Þekkingin blæs menn upp, en kærleikurinn byggir upp.

2Ef einhver þykist hafa öðlast þekkingu á einhverju, hann þekkir enn ekki eins og þekkja ber.

3En ef einhver elskar Guð, þá er hann þektur af honum.

4En viðvíkjandi neyzlu fórnarkjöts skurðgoða, þá vitum vér, að skurðgoð er ekkert í heiminum og að enginn er Guð nema einn.

5Því að enda þótt til séu svonefndir guðir, hvort heldur er á himni eða á jörðu, eins og til eru margir guðir og margir herrar,

6þá er þó ekki til fyrir oss nema einn Guð, faðirinn, sem allir hlutir eru frá, og vér til hans, og einn drottinn Jesús Kristur, sem allir hlutir eru til orðnir fyrir, og vér fyrir hann.

7Þó er sú þekking ekki hjá öllum, en nokkurir eta það sem skurðgoðafórn, af því að þeir hafa vanist skurðgoðum alt til þessa, og þá saurgast samvizka þeirra, sem er óstyrk.

8En matur mun ekki gjöra oss þóknanlega Guði. Hvorki missum vér neins, þótt vér etum ekki, né ávinnum vér neitt, þótt vér etum.

9En gætið þess, að þetta frelsi yðar verði ekki hinum óstyrku ásteytingarefni.

10Því sjái einhver þig, — þig sem hefir þekkinguna, — sitja til borðs í goðahofi, mundi það ekki stæla samvizku þess, sem óstyrkur er, til að neyta fórnarkjöts?

11Því að hinn óstyrki glatast vegna þekkingar þinnar, bróðirinn, sem Kristur dó fyrir.

12En þegar þér þannig syndgið gegn bræðrunum og særið samvizku þeirra, sem er óstyrk, þá syndgið þér á móti Kristi.

13Þess vegna mun eg, ef matur hneykslar bróður minn, um aldur og æfi ekki kjöts neyta, til þess að eg hneyksli ekki bróður minn.