Gamla testamentiðSaga
Hiskía varð konungur, þá er hann var tuttugu og fimm ára gamall, og tuttugu og níu ár ríkti hann í Jerúsalem. En móðir hans hét Abía Sakaríadóttir.
Og hann gjörði það sem rétt var í augum Drottins, að öllu svo sem gjört hafði Davíð forfaðir hans.
Í fyrsta mánuði á fyrsta ríkisári sínu opnaði hann dyrnar að musteri Drottins, og gjörði við þær.
Síðan lét hann prestana og Levítana koma og stefndi þeim saman á auða svæðinu austan til.
Og hann sagði við þá: Hlýðið á mig, þér Levítar! Helgið nú sjálfa yður og helgið musteri Drottins, Guðs feðra yðar, og útrýmið viðurstygðinni úr helgidóminum.
Því að feður vorir hafa sýnt ótrúmensku og gjört það sem ilt var í augum Drottins, Guðs vors, og yfirgefið hann. Þeir sneru augliti sínu burt frá bústað Drottinn og sneru við honum bakinu.
Þá hafa þeir og læst dyrunum að forsalnum, slökt á lömpunum, eigi brent reykelsi og eigi fært Guði Ísraels brennifórn í helgidóminum.
Fyrir því kom reiði Drottins yfir Júda og Jerúsalem, og hann lét þá sæta misþyrmingu og gjörði þá að undri og athlægi, svo sem þér sjáið með eigin augum.
Nú eru þá feður vorir fallnir fyrir sverðseggjum og synir vorir og dætur og konur eru hernumdar fyrir þetta.
Nú hefi eg einsett mér að gjöra sáttmála við Drottin, Guð Ísraels, til þess að hin brennandi reiði hans megi hverfa frá oss.
Verið þá eigi skeytingarlausir, synir mínir! Því að yður hefir Drottinn útvalið til þess að standa frammi fyrir sér, til þess að þjóna sér, og til þess að þér skuluð vera þjónustumenn hans og brenna reykelsi honum til handa.
Þá gengu fram Levítarnir Mahat Amasaíson og Jóel Asarjason af Kahatítaniðjum; og af Meraríniðjum: Kís Abdíson og Asarja Jehallelelsson; og af Gersónítum: Jóa Simmason og Eden Jóason;
af Elízafansniðjum: Simrí og Jeíel; af Asafsniðjum: Sakaría og Mattanja;
af Hemansniðjum: Jehíel og Símeí; af Jedútúnsniðjum: Semaja og Ússíel.
Stefndu þeir saman frændum sínum, helguðu sig og komu að boði konungs til þess að hreinsa musteri Drottins eftir fyrirmælum Drottins.
Og prestarnir fóru inn í musteri Drottins til þess að hreinsa það, og fóru með alt óhreint, er þeir fundu í musteri Drottins, út í forgarð musteris Drottins; tóku Levítarnir við því til þess að fara með það út í Kídron-læk.
Hófu þeir helgunina hinn fyrsta dag hins fyrsta mánaðar, og á áttunda degi mánaðarins voru þeir komnir að forsal Drottins; helguðu þeir síðan musteri Drottins á átta dögum, og á sextánda degi hins fyrsta mánaðar var verkinu lokið.
Gengu þeir þá inn fyrir Hiskía konung og sögðu: Vér höfum hreinsað alt musteri Drottins og brennifórnaraltarið og öll áhöld þess, svo og borðið fyrir raðabrauðin og öll áhöld þess.
Og öll þau áhöld, er Akas konungur smáði af ótrúmensku sinni, höfum vér sett fram og helgað; standa þau nú frammi fyrir altari Drottins.
Næsta morgun snemma stefndi Hiskía konungur saman höfuðsmönnum borgarinnar og fór upp í musteri Drottins.
Færðu þeir þá sjö naut, sjö hrúta, sjö lömb og sjö geithafra í syndafórn fyrir ríkið og fyrir helgidóminn og fyrir Júda. Og hann bauð niðjum Arons, prestunum, að færa hana á altari Drottins.
Slátruðu þeir þá nautunum og tóku prestarnir við blóðinu og stöktu á altarið. Síðan slátruðu þeir hrútunum og stöktu blóðinu á altarið. Þá slátruðu þeir lömbunum og stöktu blóðinu á altarið.
Síðan færðu þeir syndafórnarhafrana fram fyrir konung og söfnuðinn, og lögðu þeir hendur sínar á þá.
Síðan slátruðu prestarnir þeim og færðu blóð þeirra í syndafórn á altarinu, til þess að friðþægja fyrir allan Ísrael, því að konungur hafði fyrirskipað brennifórnina og syndafórnina fyrir allan Ísrael.
Og hann setti Levítana í musteri Drottins með skálabumbur, hörpur og gígjur, samkvæmt fyrirmælum Davíðs og Gaðs, sjáanda konungs, og Natans spámanns. Því að þessi fyrirmæli voru að tilstilli Drottins, fyrir munn spámanna hans.
Stóðu þá Levítarnir með hljóðfæri Davíðs og prestarnir með lúðra.
Þá bauð Hiskía að láta brennifórnina á altarið, og er brennifórnin var hafin, hófst og söngur Drottins og lúðrarnir kváðu við undir forustu hljóðfæra Davíðs Ísraels-konungs.
Þá féll allur söfnuðurinn fram, söngurinn kvað við og lúðrarnir gullu, alt þetta, þar til er brennifórninni var lokið.
Og er fórnfæringunni var lokið, beygði konungur kné sín og allir þeir, er með honum voru, og féllu fram.
Bauð þá Hiskía konungur og höfuðsmennirnir Levítunum að syngja Drottni lofsöng með orðum Davíðs og Asafs sjáanda, og sungu þeir lofsönginn með gleði, hneigðu sig og féllu fram.
Þá tók Hiskía til máls og sagði: Nú hafið þér vígt yður Drottni, gangið nú fram og farið með sláturfórnir og þakkarfórnir í musteri Drottins, Færði þá söfnuðurinn sláturfórnir og þakkarfórnir, og hver, sem til þess var fús, færði brennifórnir.
En talan á brennifórnunum, er söfnuðurinn færði, var: sjötíu naut, hundrað hrútar og tvö hundruð lömb; var alt þetta ætlað til brennifórnar Drottins til handa,
Og þakkarfórnirnar voru sex hundruð naut og þrjú þúsund sauðir.
En prestarnir voru of fáir, svo að þeir gátu ekki flegið öll brennifórnardýrin, hjálpuðu þá frændur þeirra, Levítarnir, þeim, unz starfinu var lokið og prestarnir helguðu sig, því að Levítarnir höfðu einlægari áhuga á því að helga sig en prestarnir.
Auk þessa voru færðar margar brennifórnir, ásamt hinum feitu stykkjum heillafórnanna og dreypifórnum þeim, er brennifórnunum fylgdu. Þannig var þjónustunni við musteri Drottins komið í Lag.
En Hiskía og allur lýðurinn gladdist yfir því, er Guð hafði búið lýðnum, því að þessu var komið í kring samstundis.