Gamla testamentiðSpeki og ljóð
Eg sagði við sjálfan mig: Gott og vel, reyndu gleðina og njóttu gæða lífsins! En sjá, einnig það er hégómi.
Um hláturinn sagði eg: hann er vitlaus! og um gleðina: hverju fær hún til vegar komið?
Mér kom til hugar að gæða líkama mínum á víni — en hjarta mitt skyldi stjórna öllu viturlega — og að halda fast við heimskuna, unz eg sæi, hvað gott væri fyrir mennina að gjöra undir himninum alla æfidaga þeirra.
Eg gjörði stórvirki: eg reisti mér hús, eg plantaði mér vingarða;
eg gjörði mér jurtagarða og aldingarða og gróðursetti þar alls konar aldintré;
eg bjó mér til vatnstjarnir, til þess að vökva með vaxandi viðarskóg;
eg keypti þræla og ambáttir, og eg átti heimafædd hjú. Eg átti og meiri hjarðir nauta og sauða en allir þeir, sem verið höfðu á undan mér í Jerúsalem.
Eg safnaði mér og silfri og gulli og fjársjóðum frá konungum og löndum; eg fékk mér söngmenn og söngkonur og það, sem er yndi karlmannanna: fjölda kvenna.
Og eg varð mikill og meiri öllum þeim, er verið höfðu í Jerúsalem á undan mér; einnig speki mín var kyr hjá mér.
Og alt það, sem augu mín girntust, það lét eg eftir þeim; eg neitaði ekki hjarta mínu um nokkura gleði, því að hjarta mitt hafði ánægju af allri fyrirhöfn minni, og þetta var hlutdeild mín af allri fyrirhöfn minni.
En er eg leit á öll verk mín, þau er hendur mínar höfðu unnið, og á þá fyrirhöfn, er eg hafði haft fyrir að gjöra þau, þá sá eg, að alt var hégómi og eftirsókn eftir vindi, og að enginn ávinningur er til undir sólinni.
Eg sneri mér að því, að virða fyrir mér speki og flónsku og heimsku; því að hvað mun sá maður gjöra, er kemur eftir konunginn? Það sem menn hafa gjört fyrir löngu.
Þá sá eg að spekin hefir yfirburði yfir heimskuna, eins og ljósið hefir yfirburði yfir myrkrið.
Vitur maður hefir augun í höfðinu, en heimskinginn gengur í myrkri. Jafnframt tók eg eftir því, að eitt og hið sama kemur fram við alla.
Og eg sagði við sjálfan mig: Hið sama sem kemur fram við heimskingjann, það kemur og fram við mig; og til hvers hefi eg þá orðið svo fráhærlega vitur? Þá hugsaði eg í hjarta mínu, að einnig það væri hégómi.
Því að menn minnast ekki hins vitra að eilífu, frekar en heimskingjans, því að allir verða þeir löngu gleymdir á komandi tímum, og deyr ekki jafnt vitur sem heimskur?
Þá varð mér illa við lífið, því að mér mislíkaði það, er gjörist undir sólinni; því að alt er hégómi og eftirsókn eftir vindi.
Og mér varð illa við alt mitt strib er eg streittist við undir sólinni, með því að eg verð að eftirskilja það þeim manni, er kemur eftir mig.
Og hver veit, hvort hann verður spekingur eða heimskingi? Og þó á hann að ráða yfir öllu striti mínu, er eg hefi streizt við og viturlega með farið undir sólinni — einnig það er hégómi.
Þá hvarf eg að því að láta hjarta mitt örvænta yfir allri þeirri mæðu, er eg hafði átt í undir sólinni.
Því að hafi einhver unnið starf sitt með hyggindum, þekking og dugnaði, verður hann að selja það öðrum í hendur til eignar, sem ekkert hefir fyrir því haft; einnig það er hégómi og mikið böl.
Því að hvað fær þá maðurinn fyrir alt strit sitt og ástundun hjarta síns, er hann mæðist í undir sólinni?
Því að allir dagar hans eru kvöl, og starf hans er armæða; jafnvel á næturnar fær hjarta hans eigi hvíld. Einnig þetta er hégómi.
Það er ekkert ijelra til með mönnum en að eta og drekka og láta sálu sína njóta fagnaðar af striti sínu. En það hefi eg séð, að einnig þetta kemur af Guðs hendi.
Því að hver má eta eða neyta nokkurs án hans?
Því að þeim manni, sem honum geðjast, gefur hann vizku, þekking og gleði, en syndaranum fær hann það starf, að safna og hrúga saman, til þess að selja það þeim í hendur, er Guði geðjast. Einnig það er hégómi og eftirsókn eftir vindi.