Er Festus nú hafði tekið við skattlandinu, fór hann þrem dögum síðar frá Sesareu upp til Jerúsalem.
Og æðstu prestarnir og helstu menn Gyðinga báru fyrir honum sakir fram gegn Páli,
og þeir báðu hann að vera sér hliðhollan gegn honum, og lögðu að honum að láta koma með hann til Jerúsalem, og bjuggu honum fyrirsát, til þess að vega hann á leiðinni.
En Festus svaraði, að Páll væri í varðhaldi í Sesareu, og sjálfur ætlaði hann bráðlega að fara þangað.
Þeir sem völdin hafa hjá yður, segir hann, skulu því verða samferða ofan eftir og kæra hann, ef maðurinn er eitthvað brotlegur.
En er hann hafði dvalið hjá þeim í mesta lagi átta eða tíu daga, fór hann niður til Sesareu, og daginn eftir settist hann á dómstólinn og bauð að leiða Pál fram.
En er hann var þar kominn, stóðu Gyðingarnir, sem farið höfðu ofan frá Jerúsalem, í kring um hann og báru á hann margar og þungar sakir, sem þeir gátu ekki sannað.
En Páll bar fram sér til varnar: Eg hefi hvorki brotið neitt gegn lögmáli Gyðinga, né gegn helgidóminum, né gegn keisaranum.
En Festus, sem vildi koma sér vel við Gyðinga, svaraði Páli og sagði: Vilt þú fara upp til Jerúsalem, og að þú sért þar lögsóttur fyrir mér í þessu máli?
En Páll sagði: Nú stend eg fyrir dómstóli keisarans, og þar ber að lögsækja mig. Gyðingum hefi eg engan órétt gjört, sem þú og fullvel veist.
Ef eg nú er brotlegur og hefi framið eitthvað, sem dauða er vert, þá mæli eg mig ekki undan dauða, en ef ekkert er hæft í því, sem þessir menn kæra mig fyrir, á enginn með að selja mig á vald þeirra. Eg skýt máli mínu til keisarans.
Þá svaraði Festus, eftir að hann hafði borið sig saman við ráðunauta sína: Til keisarans hefir þú skotið máli þínu, til keisarans skalt þú fara.
Að nokkurum dögum liðnum kom Agrippa konungur og Berníke til Sesareu, og sögðu Festus velkominn.
En er þau dvöldu þar allmarga daga, skýrði Festus konunginum frá máli Páls og sagði: Maður nokkur er af Felix eftir skilinn í böndum.
Um hann báru æðstu prestarnir og öldungar Gyðinga fram sakir, þegar eg kom til Jerúsalem, og kröfðust áfellisdóms yfir honum.
Eg svaraði þeim, að ekki væri það venja Rómverja að selja nokkurn mann öðrum a vald, fyr en hinn kærði hefði kærendurna fyrir sér og ætti kost á að bera fram vörn gegn sakargiftinni.
Er þeir nú voru komnir hér saman, lét eg engan drátt á verða og settist daginn eftir á dómstólinn og skipaði að leiða fram manninn.
Er nú kærendurnir komu fram, báru þeir eigi fram sakir um hann fyrir nein þau illræði, er eg hafði búist við,
heldur áttu þeir í einhverjum deilum við hann um átrúnað sjálfra þeirra og um Jesúm nokkurn, látinn mann, sem Páll sagði lifa.
Er eg nú var í vandræðum með rannsókn þessa máls, spurði eg, hvort hann vildi fara til Jerúsalem, og vera þar lögsóttur í þessu máli.
En er Páll skaut máli sínu og krafðist þess, að hann væri hafður í haldi, til þess er hátignin gæti kveðið upp úrskurð, skipaði eg að hann skyldi hafður í haldi, þangað til eg gæti sent hann til keisarans.
En Agrippa sagði við Festus: Mig fýsir líka að heyra manninn sjálfur. Á morgun, segir hann, skalt þú fá að hlusta á hann.
Daginn eftir kom þá Agrippa og Berníke, með mikilli viðhöfn, og gengu þau, ásamt hersveitarforingjunum og hinum æðstu mönnum borgarinnar, inn í málstofuna, og var Páll að boði Festusar leiddur fram.
Og Festus tekur svo til máls: Agrippa konungur og þér menn allir, sem hjá oss eruð staddir, þér sjáið mann þennan, og hefir öll alþýða Gyðinga lagt að mér um hann, bæði í Jerúsalem og hér, og sagt hástöfum, að ekki ætti hann lengur að lifa.
En eg komst að raun um, að hann hefir ekkert það framið, sem dauða er vert, og réð eg af, er hann sjálfur skaut máli sínu til hátignarinnar, að senda hann.
Nú hefi eg ekkert áreiðanlegt að skrifa herra vorum um hann; þess vegna hefi eg leitt hann fram fyrir yður og einkum fyrir þig, Agrippa konungur, svo að eg, að framfarinni rannsókn, hefði eitthvað að skrifa;
því að mér líst óskynsamlegt að senda bandingja og tjá eigi um leið sakir þær, sem á hann eru bornar.