En svo bar við, meðan Apollós var í Korintu, að Páll kom til Efesus, eftir að hann hafði farið um upplöndin,
og hitti þar fyrir nokkura lærisveina, og hann sagði við þá: Fenguð þér heilagan anda, er þér tókuð trú? En þeir sögðu við hann: Nei, vér höfum eigi svo mikið sem heyrt, að heilagur andi sé til.
Og hann sagði: Upp á hvað eruð þér þá skírðir? En þeir sögðu: Upp á skírn Jóhannesar.
En Páll sagði: Jóhannes skírði iðrunarskírn, er hann sagði lýðnum að trúa á þann, sem eftir sig kæmi, það er að segja á Jesúm.
En er þeir höfðu heyrt það, þá létu þeir skírast til nafns Drottins Jesú.
Og er Páll hafði lagt hendur yfir þá, kom heilagur andi yfir þá, og þeir töluðu tungum og spáðu.
Og alls voru þeir sem næst tólf manns.
Og hann gekk inn í samkunduhúsið og talaði djarflega um þriggja mánaða tíma, og átti viðræður við menn og sannfærði um það, sem heyrir til guðsríki.
En er nokkrir forhertust og höfnuðu trúnni, og illmæltu veginum í áheyrn fólksins, sagði hann skilið við þá og greindi lærisveinana frá þeim, og hélt daglega samræður í skóla Týrannusar.
Og þessu fór fram í tvö ár, svo að allir þeir, sem í Asíu bjuggu, heyrðu orð Drottins, bæði Gyðingar og Grikkir.
Og Guð gjörði óvenjuleg kraftaverk fyrir hendur Páls,
svo að jafnvel voru bornir út til sjúkra af líkama hans sveitadúkar eða forklæði, og sjúkdómarnir viku frá þeim og illir andar fóru út af þeim.
En nokkrir umrennandi Gyðingar, sem voru særingamenn, tóku sér og fyrir að nefna yfir þeim, er höfðu illa anda, nafn Drottins Jesú, segjandi: Eg særi yður við Jesúm, sem Páll prédikar. —
En þeir, er þetta frömdu, voru sjö synir Skeva nokkurs æðsta prests, Gyðinga ættar. —
En illi andinn svaraði og sagði við þá: Jesúm kenni eg og Pál þekki eg; en hverjir eruð þið?
Og maðurinn, sem illi andinn var í, flaug á þá, keyrði þá báða undir sig og lék þá hart, svo að þeir flýðu naktir og særðir út úr húsinu.
En þetta varð kunnugt bæði öllum Gyðingum og Grikkjum, er búa í Efesus, og ótta sló yfir þá alla, og nafn Drottins Jesú miklaðist.
Og margir þeirra, sem við trú höfðu tekið, komu og gjörðu játningu og sögðu frá athæfi sínu.
Og allmargir af þeim, er farið höfðu með kukl, báru bækurnar saman og brendu þær öllum ásjáandi, og þeir reiknuðu saman verð þeirra, og taldist það vera fimtíu þúsund silfurpeningar.
Svo kröftuglega óx og efldist orð Drottins.
Eftir að þetta var um garð gengið, ásetti Páll sér í anda að ferðast um Makedóníu og Akkeu og fara síðan til Jerúsalem og sagði: Þegar eg hefi verið þar, ber mér líka að sjá Róm.
Og hann sendi til Makedóníu tvo af þeim, er honum þjónuðu, þá Tímóteus og Erastus. en dvaldi sjálfur um tíma í Asíu.
En í þann tíma hófst eigi lítið uppþot út af veginum;
því að maður nokkur var þar, Demetríus að nafni; hann var silfursmiður; bjó hann til Artemisar musteri úr silfri, og veitti smiðum eigi litla atvinnu.
Hann stefndi þeim saman og öðrum, sem að slíku unnu, og sagði: Góðir menn, þér vitið að á þessari atvinnu stendur velmegun vor;
og þér sjáið og heyrið, að ekki einungis í Efesus, heldur nær um gjörvalla Asíu, hefir Páll þessi með fortölum sínum snúið fjölda fólks, þar sem hann segir, að eigi séu þeir guðir, sem með höndum eru gjörðir.
Nú horfir þetta ekki einungis iðn vorri til smánar, heldur einnig til þess að helgidómur hinnar miklu gyðju Artemisar verði einskis virtur; já, jafnvel að hún, sem öll Asía og heimsbygðin dýrkar, verði svift tign sinni.
Og er þeir heyrðu þetta, urðu þeir afarreiðir, æptu upp og sögðu: Mikil er Artemis Efesusmanna!
Og öll borgin komst í uppnám, og þeir þustu með einum huga til leiksviðsins, og gripu og höfðu með sér þá Kajus og Aristarkus, menn frá Makedóníu, sem voru förunautar Páls.
En er Páll vildi ganga inn í mannþröngina, leyfðu lærisveinarnir honum það ekki.
En nokkrir af leikstjórunum, sem voru vinir hans, sendu jafnvel til hans og báðu hann að hætta sér ekki inn á leiksviðið.
Þeir hrópuðu nú sitt hver, því að mannsöfnuðurinn var í uppnámi, og flestir vissu ekki, hvers vegna þeir voru saman komnir.
Og menn drógu Alexander fram úr mannþrönginni, af því að Gyðingar ýttu honum fram; en Alexander bandaði með hendinni og vildi verja mál sitt fyrir fólkinu.
En er þeir urðu þess vísir, að hann var Gyðingur, æptu allir einum munni og hrópuðu í nærfelt tvær stundir: Mikil er Artemis Efesusmanna!
En ritarinn sefaði fólkið og mælti: Efesusmenn, hver er sá maður, er ekki viti, að borg Efesusmanna geymir musteris hinnar miklu Artemisar og hins himinfallna líkneskis?
Þar sem þetta er nú ómótmælanlegt, þá ber yður að vera stiltir og ekki hrapa að neinu,
því að þér hafið dregið þessa menn hingað, sem hvorki hafa rænt helgidóma né lastmælt gyðju vorri.
Hafi nú Demetríus og smiðirnir, sem honum fylgja, kærumál við nokkurn, þá eru þingdagar haldnir, og til eru landstjórar; eigist þeir lög við.
En ef þér hafið annars að krefja, þá má gjöra út um það á löglegri samkomu;
því að vér eigum jafnvel á hættu, að verða sakaðir um upphlaup fyrir þetta í dag, þar eð ekkert verður borið fyrir, sem vér getum mælt slíku uppþoti bót með.
Að svo mæltu lét hann mannsöfnuðinn skiljast að.