Gamla testamentiðSpeki og ljóð
Son minn, gef gaum að speki minni, hneig eyra þitt að hyggindum mínum,
til þess að þú megir varðveita mannvit og varir þínar geymi þekkingu.
Því að hunangsseimur drýpur af vörum annars manns konu og gómur hennar er hálli en olía.
En að síðustu er hún beiskari en malurt, beitt eins og tvíeggjað sverð.
Fætur hennar ganga niður til dauðans, spor hennar liggja til heljar.
Til þess að hún hitti ekki leið lífsins, eru brautir hennar á reiki og hún veit ekki hvert hún fer.
Heyrið mig því, synir, og víkið eigi frá orðum munns míns.
Legg leið þína langt frá henni og kom þú ekki nálægt húsdyrum hennar,
svo að þú gefir ekki öðrum æskublóma þinn og ár þín grimmum manni,
svo að útlendir menn mettist ekki af eigum þínum og aflafé þitt lendi ekki í húsi óviðkomandi manns,
Og þú andvarpir að lokum, þá er líkami þinn og hold veslast upp,
og segir: Hversu hefi eg hatað aga, og hjarta mitt fyrirlitið umvöndun!
að eg skyldi ekki hlýða raustu kennara minna og hneigja eyra mitt til þeirra, er fræddu mig!
Við sjálft lá, að eg hefði ratað í mestu ógæfu mitt á dómþingi safnaðarins.
Drekk þú vatn úr vatnsþró þinni og rennandi vatn úr brunni þínum.
Fjsa lindir þínar að flóa út á götuna, lækir þínir út á torgin?
Þér einum skulu þær tilheyra og engum óviðkomandi með þér.
Uppspretta þín sé blessuð, og gleð þig yfir festarmey æsku þinnar,
elsku-hindinni, yndis-gemsunni. Brjóst hennar gjöri þig ætíð drukkinn og ást hennar fjötri þig æfinlega.
En hví skyldir þú, son minn, láta annars manns konu töfra þig, og faðma barm annarlegrar konu?
Því að vegir sérhvers manns blasa við Drottin, og allar brautir hans gjörir hann sléttar.
Misgjörðir hans fanga hann, hinn óguðlega, og hann verður veiddur í snörur synda sinna.
Hann mun deyja vegna skorts á aga og kollsteypast vegna sinnar miklu heimsku.