Gamla testamentiðLögmálið
Þá sagði Drottinn við Móse: Eg vil enn láta eina plágu koma yfir Faraó og Egiptaland; eftir það mun hann leyfa yður að fara héðan; þegar hann gefur yður fult fararleyfi, þá mun hann jafnvel reka yður burt héðan.
Seg nú í áheyrn fólksins, að hver maður skuli biðja granna sinn og hver kona grannkonu sína um silfurgripi og gullgripi.
En Drottinn lét fólkið öðlast hylli Egipta; enda var Móse mjög mikils virtur maður í Egiptalandi, bæði af þjónum Faraós og lýðnum.
Þá sagði Móse: Svo segir Drottinn: Um miðnætti vil eg ganga mitt í gegnum Egiptaland,
og þá skulu allir frumburðir í Egiptalandi deyja, frá frumgetnum syni Faraós, sem situr í hásæti sínu, til frumgetnings ambáttarinnar, sem stendur við kvörnina, og allir frumburðir fénaðarins.
Þá skal verða svo mikið harmakvein um alt Egiptaland, að jafnmikið hefir ekki verið og mun aldrei verða.
En eigi skal svo mikið sem rakki gelta að nokkrum Ísraelsmanna, hvorki að mönnum né skepnum, svo að þér vitið, að Drottinn gjörir greinarmun á Ísraelsmönnum og Egiptum.
Þá skulu allir þessir þjónar þínir koma til mín, falla til jarðar fyrir mér og segja: Far þú á burt og alt það fólk, sem þér fylgir; og eftir það mun eg á burt fara. Síðan gekk hann út frá Faraó og var hinn reiðasti.
En Drottinn sagði við Móse: Faraó mun ekki láta að orðum yðar, svo að stórmerki mín verði mörg Í Egiptalandi.
En þeir Móse og Aron gjörðu öll þessi stórmerki fyrir Faraó; en Drottinn herti hjarta Faraós og ekki leyfði hann Ísraelsmönnum að fara burt úr landi sínu.