En hann sagði við lærisveina sína: Ómögulegt er annað en að hneykslanir komi, en vei þeim, er þeim veldur.
Betra væri honum að kvarnarsteinn lægi um háls honum og að honum væri varpað í hafið en að hann hneyksli einn af þessum smælingjum.
Hafið gát á sjálfum yður. Ef bróðir þinn syndgar, þá ávíta hann, og ef hann iðrast, þá fyrirgef honum.
Og ef hann syndgar á móti þér sjö sinnum á dag og kemur sjö sinnum aftur til þín og segir: Eg iðrast, þá áttu að fyrirgefa honum.
Og postularnir sögðu við Drottin: Auk oss trú.
En Drottinn sagði: Ef þér hafið trú eins og mustarðskorn, gætuð þér sagt við mórberjatré þetta: Ríf þig upp með rótum og gróðurset þig í hafinu; og það mundi hlýða yður.
En hver af yður sem hefir þjón, er plægir jörð eða gætir fjár, mun segja við hann, er hann kemur inn af akrinum: Kom þegar í stað og set þig til borðs?
Mun hann ekki heldur segja við hann: Bú þú eitthvað til kvöldverðar fyrir mig, og gyrð þig og þjóna mér, meðan eg et og drekk, og eftir það getur þú etið og drukkið?
Mun hann þakka þjóninum fyrir að hann gjörði það sem boðið var?
Sömuleiðis skuluð einnig þér, er þér hafið gjört alt sem yður var boðið, segja: Ónýtir þjónar erum vér; vér höfum gjört það eitt, sem vér vorum skyldir til að gjöra.
Og svo bar við, er hann var á ferð til Jerúsalem, að leið hans lá milli Samaríu og Galíleu.
Og er hann kom inn í þorp nokkurt, mættu honum tíu menn líkþráir, er stóðu langt frá.
Og þeir hófu upp raust sína og sögðu: Jesú, meistari, miskunna þú oss!
Og er hann leit þá, sagði hann við þá: Farið og sýnið yður prestunum. Og svo bar við, er þeir fóru, að þeir urðu hreinir.
En einn af þeim sneri aftur, er hann sá að hann var heill orðinn, og lofaði Guð með hárri raustu,
og féll á ásjónu sína að fótum Jesú og þakkaði honum; og hann var Samverji.
En Jesús svaraði og sagði: Urðu ekki þeir tíu hreinir? Hvar eru þeir níu?
Voru engir, sem sneru aftur, til þess að gefa Guði dýrðina, nema þessi útlendingur?
Og hann sagði við hann: Statt upp og far leiðar þinnar; trú þín hefir gjört þig heilan.
En er hann var aðspurður af Faríseunum, hve nær guðsríki mundi koma, svaraði hann þeim og sagði: Guðsríki kemur ekki þannig, að á það verði bent;
og ekki munu menn segja: Sjá, það er hér, eða það er þar; því sjá, guðsríki er hið innra í yður.
Og hann sagði við lærisveinana: Dagar munu koma, er þér munuð þrá að sjá einn af dögum mannsins sonar, og þér munuð ekki sjá hann.
Og menn munu segja við yður: Sjá, hann er þar, sjá, hann er hér; farið þá ekki burt né fylgið þeim.
Því að eins og eldingin, er hún leiftrar úr einni átt undir himninum, skín í annarri átt undir himninum, eins mun mannsins sonur verða á degi sinum.
En áður hlýtur hann að líða margt og verða útskúfaður af kynslóð þessari.
Og eins og var á dögum Nóa, svo mun og verða á dögum mannsins sonar.
Menn átu, drukku, kvæntust og giftust alt til þess dags, er Nói gekk inn í örkina, og flóðið kom og tortímdi þeim öllum.
Sömuleiðis, eins og var á dögum Lots: menn átu, drukku, keyptu, seldu, plöntuðu og reistu hús.
En á þeim degi, er Lot fór úr Sódómu, rigndi eldi og brennisteini af himni og tortímdi þeim öllum.
Eins mun verða á þeim degi, er mannsins sonur opinberast.
Sá sem á þeim degi er staddur uppi á þaki og á muni sína í húsinu, hann fari ekki ofan til að taka þá; og sömuleiðis snúi sá, sem er á akri, ekki aftur.
Minnist konu Lots.
Hver sem reynir að ávinna líf sitt, mun týna því, en hver sem týnir því, mun varðveita það.
Eg segi yður: á þeirri nóttu munu tveir vera í einni hvílu; annar mun verða tekinn og hinn eftir skilinn.
Tvær munu mala saman; önnur mun verða tekin, en hin eftir skilin.
Tveir munu vera á akri; annar mun tekinn, en hinn eftir skilinn.
Og þeir svara og segja við hann: Hvar, herra? En hann sagði við þá: Þar sem hræið er, þar munu og ernirnir safnast.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.