En allir tollheimtumenn og bersyndugir nálguðust hann, til að hlýða á hann.
En bæði Farísearnir og fræðimennirnir mögluðu og sögðu: Þessi maður tekur að sér bersynduga og samneytir þeim.
Og hann talaði til þeirra þessa líkingu og sagði:
Hver maður af yður, er á hundrað sauði og týnir einum af þeim, skilur ekki þá níutíu og níu eftir í óbygðinni og fer eftir þeim er týndur er, þangað til hann finnur hann?
Og er hann hefir fundið hann, leggur hann hann glaður á herðar sér;
og er hann kemur heim, kallar hann saman vini sína og nágranna og segir við þá: Samgleðjist mér! því að eg hefi fundið sauðinn minn, sem týndur var.
Eg segi yður, þannig mun verða gleði á himnum yfir einum syndugum, sem gjörir iðrun, fremur en yfir níutíu og níu réttlátum, er ekki þurfa iðrunar við.
Eða hvaða kona, er á tíu drökmur, og týnir einni drökmu, kveikir eigi á lampa, sópar húsið og leitar vandlega, þangað til hún finnur hana?
Og er hún hefir fundið hana, kallar hún saman vinkonur sínar og grannkonur og segir: Samgleðjist mér! því að eg hefi fundið drökmuna, sem eg týndi.
Þannig, segi eg yður, verður gleði frammi fyrir englum Guðs yfir einum syndugum, er gjörir iðrun.
Og hann sagði: Maður nokkur átti tvo sonu.
Og hinn yngri þeirra sagði við föður sinn: Faðir, gef mér þann hluta fjárins, sem kemur í minn hlut. Og hann skifti eign sinni með þeim.
Og eigi mörgum dögum síðar tók yngri sonurinn alt saman og ferðaðist burt í fjarlægt land; og þar sóaði hann fé sínu í óhófsömum lifnaði.
En er hann hafði eytt öllu, kom mikil hungursneyð í því landi og hann tók að líða skort.
Fór hann þá og réðst til borgara eins í því landi; og hann sendi hann út á búgarða sína, til að gæta svína;
og girntist hann þá að seðja sig á baunum þeim, er svínin átu; og enginn gaf honum neitt.
En er hann kom til sjálfs sín, sagði hann: Hversu margir daglaunamenn hjá föður mínum hafa gnægð matar, en eg ferst hér í hungri!
Eg vil taka mig upp og fara til föður míns og segja við hann: Faðir, eg hefi syndgað móti himninum og fyrir þér;
eg er ekki framar verður að heita sonur þinn. Lát mig vera eins og einn af daglaunamönnum þínum.
Og hann tók sig upp og fór til föður síns. En er hann var enn þá langt í burtu, sá faðir hans hann og kendi í brjósti um hann, hljóp og féll um háls honum og kysti hann.
En sonurinn sagði við hann: Faðir, eg hefi syndgað móti himninum og fyrir þér; eg er ekki framar verður að heita sonur þinn.
En faðirinn sagði við þjóna sína: Komið fljótt með bestu skikkjuna og færið hann í, dragið hring á hönd hans og skó á fætur honum;
og komið með alikálfinn og slátrið, og vér skulum eta og vera kátir,
því að þessi sonur minn var dauður, og er lifnaður aftur; hann var týndur, og er fundinn. Og tóku menn nú að verða kátir.
En sonur hans hinn eldri var á akri, og er hann kom og nálgaðist húsið, heyrði hann samsöng og dans.
Og hann kallaði á einn af piltunum og spurði, hvað um væri.
Og hann sagði við hann: Bróðir þinn er kominn, og faðir þinn hefir slátrað alikálfinum, af því að hann fékk hann aftur heilan.
En hann reiddist og vildi ekki fara inn. Og faðir hans fór út og lagði að honum.
En hann svaraði og sagði við föður sinn: Sjá, í svo mörg ár hefi eg nú þjónað þér og aldrei breytt út af boðum þínum, og mér hefir þú aldrei gefið kiðling, svo að eg gæti glatt mig með vinum mínum;
en er þessi sonur þinn, sem sóað hefir eigum þínum með skækjum, er kominn, þá slátraðir þú fyrir hann alikálfinum.
En hann sagði við hann: Sonur minn, þú ert alt af hjá mér, og alt mitt er þitt.
En það var ástæða til að vera glaður og fagna, því að þessi bróðir þinn var dauður, og er lifnaður aftur, og hann var týndur, og er fundinn.