Gamla testamentiðSaga
Og Jósúa Núnsson sendi tvo njósnarmenn leynilega frá Sittím og sagði: Farið og skoðið landið og Jeríkó! Þeir fóru og komu í hús pÞortkonu einnar, er Rahab hét, og tóku sér þar gistingu.
konunginum í Jeríkó var sagt: Sjá, hingað komu menn nokkurir í kveld af Ísraelsmönnum, til þess að kanna landið.
Sendi þá konungurinn í Jeríkó til Rahab og lét segja henni: Sel fram mennina, sem til þín eru komnir, þá er komnir eru í hús þitt; því að þeir eru komnir til þess að kanna alt landið.
En konan tók mennina báða og leyndi Þeim; og hún sagði: Satt er það, menn komu til mín, en eigi vissi eg, hvaðan þeir voru;
og er loka skyldi borgarhliðinu í rökkrinu, fóru Mennirnir burt; eigi veit eg, hvert mennirnir hafa farið. Veitið þeim Eftirför sem skjótast, þá munuð þér ná þeim.
En hún hafði leitt þá Upp á þakið og falið þá undir hörjurtarleggjum, sem breiddir voru á Þakið.
Mennirnir veittu þeim eftirför veginn til Jórdanar, að vöðunum, og borgarhliðinu var lokað þá er leitarmennirnir voru út farnir.
En áður en komumenn gengu til hvílu, gekk hún til þeirra upp á þakið
og sagði við þá: Eg veit að Drottinn hefir gefið yður land þetta og að ótti við yður er yfir oss kominn og að allir landsbúar hræðast yður.
Því að frétt höfum vér, að Drottinn þurkaði fyrir yður vatnið í Rauðahafi, þá er þér fóruð af Egiptalandi, og hvað þér hafið gjört við Amóríta konungana tvo, þá Síhon og Óg, hinumegin Jórdanar, að þér eydduð þeim með öllu.
Síðan vér heyrðum þetta, er æðra komin í brjóst vor og enginn hugur er í nokkurum manni, þegar yður skal mæta, því að Drottinn, Guð yðar, er Guð á himnum uppi og á jörðu niðri.
Sverjið mér nú við Drottin, að fyrst eg sýndi ykkur miskunn, þá skuluð þið og miskunn sýna húsi föður míns, og gefið mér um það óbrigðult merki,
að þið viljið láta föður minn og móður, bræður mína og systur halda lífi, og alla, sem þeim heyra, og frelsa oss frá dauða!
Og mennirnir svöruðu henni: Við setjum líf okkar í veð fyrir yður, ef þér látið ekki vitnast erindi okkar, og þegar Drottinn gefur oss land þetta, þá skulum vér auðsýna þér miskunn og trúfesti.
Þá lét hún þá síga í festi út um gluggann, því að hús hennar stóð við borgarmúrinn og sjálf bjó hún úti við múrinn.
Og hún sagði við þá: Haldið til fjalla, svo að leitarmennirnir finni ykkur ekki, og leynist þar þrjá daga, unz leitarmennirnir eru aftur horfnir; eftir það getið þið farið leiðar ykkar.
Og mennirnir sögðu við hana: Lausir viljum við vera eiðs þess, er þú lézt okkur sverja þér:
Sjá, þegar vér komum inn í landið, þá skalt þú binda í gluggann, þann er þú lézt okkur síga út um, festina þessa rauðu, og hafa saman kallað í hús þitt föður þinn og móður, og bræður þína og alt heimilisfólk föður þíns;
en gangi nokkur út fyrir húsdyr þínar, þá er hann sjálfur valdur að dauða sínum, en við sýknir; en verði hönd lögð á nokkurn þann, sem í þínu húsi er, þá skal dauði hans verða gefinn okkur að sök.
Og ef þú lætur vitnast erindi okkar, þá erum við lausir þess eiðs, er þú lézt okkur sverja þér.
En hún sagði: Svo skal vera sem þið segið! Lét hún þá síðan fara, og þeir gengu burt, en hún batt rauðu festina Í gluggann.
Gengu þeir þá á burt og héldu til fjalla og dvöldust þar þrjá daga, unz leitarmennirnir voru aftur heim horfnir; höfðu leitarmennirnir leitað þeirra alla leiðina, en ekki fundið.
Hurfu þá þessir tveir menn aftur og gengu niður af fjöllunum og fóru yfir um og komu til Jósúa Núnssonar, og sögðu honum frá öllu, er fyrir þá hafði komið.
Og þeir sögðu við Jósúa: Drottinn hefir gefið alt landið oss í hendur, enda hræðast allir landsbúar oss.