Þar sem lögmálið nú hefir einungis skugga hinna komandi gæða, en ekki sjálft líki hlutanna, getur það aldrei með sömu fórnunum ár hvert, er þeir stöðugt bera fram, fullkomnað þá, er ganga fram fyrir Guð.
Því að hefði ekki annars verið hætt við að frambera þær, vegna þess að samviskan hjá dýrkendunum var sér alls ekki framar meðvitandi synda, er þeir voru eitt sinn hreinir orðnir?
En einmitt með þeim fórnum er mint á syndirnar ár hvert.
Því að það er ómögulegt, að blóð nauta og hafra geti burt numið syndir.
Því er það, að þegar hann kemur í heiminn, þá segir hann: Fórn og gáfu hefir þú eigi viljað, en líkama hefir þú búið mér;
brennifórnir og syndafórnir geðjuðust þér ekki.
Þá sagði eg: Sjá, eg er kominn — í bókrollunni er ritað um mig — til að gjöra þinn vilja, Guð minn!
Er hann hér fyrir ofan segir: Fórnir og gáfur og brennifórnir og syndafórnir hefir þú eigi viljað, og eigi geðjaðist þér að þeim; — en það eru einmitt þær, sem fram eru bornar samkvæmt lögmálinu; —
þá hefir hann síðan sagt: Sjá, eg er kominn til að gjöra vilja þinn; hann tekur burt hið fyrra, til þess að staðfesta hið síðara.
Og samkvæmt þessum vilja erum vér helgaðir með fórnargáfu líkama Jesú Krists eitt skifti fyrir öll.
Og svo er því varið um hvern prest, að hann er við helgiþjónustu sína bundinn dag hvern, og ber fram margsinnis hinar sömu fórnir, þær sem þó aldrei geta afmáð syndir;
en um hann er það að segja, að þegar hann hafði framborið eina fórn fyrir syndirnar, settist hann um aldur við hægri hönd Guðs,
og bíður þess síðan að óvinir hans verði gjörðir að fótskör hans.
Því að með einni fórn hefir hann um aldur fullkomnað þá, er helgaðir verða.
Og einnig heilagur andi vitnar fyrir oss. Því að eftir að hann hefir sagt:
Þetta er sáttmálinn, er eg mun gjöra við þá eftir þá daga, segir Drottinn: Lög mín vil eg gefa í hjörtu þeirra, og í hugskot þeirra vil eg þau rita.
Og eg mun alls ekki minnast framar synda þeirra né lögmálsbrota.
En þar sem er fyrirgefning þeirra, þar þarf ekki framar fórn fyrir synd.
Er vér nú, bræður, megum fyrir Jesú blóð með djörfung ganga inn í hið heilaga,
þangað sem hann vígði oss veginn, nýjan veg og lifandi, inn í gegnum fortjaldið, það er að segja hans eigin líkama,
og er vér höfum mikinn prest yfir húsi Guðs,
þá látum oss ganga fram fyrir Guð með einlægum hjörtum, í öruggu trúartrausti, er vér höfum hreinsað hjörtu vor af vondri samvisku, og laugað líkama vorn hreinu vatni.
Höldum fast við játningu vonar vorrar óbifanlega, því að trúr er sá, sem fyrirheitið hefir gefið;
og gefum gætur hver að öðrum, til þess að hvetja oss til kærleika og góðra verka.
Og yfirgefum ekki vorn eigin söfnuð, sem sumra er siður, heldur uppörvum hver annan, og það því fremur, sem þér sjáið að dagurinn færist nær.
Því að ef vér syndgum af ásettu ráði, eftir að vér höfum öðlast þekkingu sannleikans, þá er úr því enga fórn að fá fyrir syndirnar,
heldur er það rétt sem óttaleg bið eftir dómi, og grimmilegur eldur, sem eyða mun andstæðingunum.
Maður sá, er að engu hefir lögmál Móse, verður vægðarlaust bana að bíða, ef tveir eða þrír vottar bera.
Hve miklu þyngri hegningu ætlið þér þá ekki að sá muni vera talinn verðskulda, er hefir fótum troðið son Guðs og hefir álitið vanheilagt blóðið sáttmálans, er hann var helgaður í, og hefir smánað anda náðarinnar?
Því að vér þekkjum þann, er sagt hefir: Mín er hefndin, eg mun endurgjalda. Og í annan stað: Drottinn mun dæma lýð sinn.
Óttalegt er að falla í hendur lifanda Guðs.
En endurminnist hinna fyrri daganna, er þér voruð orðnir upplýstir og þolduð mikla raun þjáninga.
Og var það ýmist, að þér sjálfir, smánaðir og aðþrengdir, voruð hafðir að augnagamni, eða þá hitt, að þér tókuð þátt í kjörum þeirra, er slíku áttu að sæta.
Því var það og, að þér sampíndust bandingjunum, og tókuð því með gleði, er þér voruð rændir fjármunum yðar, með því að þér vissuð, að þér áttuð sjálfir betri eign og varanlega.
Varpið því eigi frá yður djörfung yðar, er mikla umbun hefir,
því að þolgæðis hafið þér þörf, til þess að þér úr býtum berið fyrirheitið, er þér hafið gjört Guðs vilja.
Því að innan harðla skamms tíma mun sá koma, sem koma á, og ekki dvelst honum.
En minn hinn réttláti mun lifa fyrir trúna; og skjóti hann sér undan, þá hefir sála mín eigi geðþekni á honum.
En vér erum ekki undanskotsmenn til glötunar, heldur menn trúarinnar til sáluhjálpar.