Páll, postuli — ekki af mönnum né að tilhlutun manns, heldur að tilhlutun Jesú Krists og Guðs föður, sem uppvakti hann frá dauðum —
og allir bræðurnir, sem með mér eru: til safnaðanna í Galatalandi.
Náð sé með yður og friður frá Guði föður og drotni vorum Jesú Kristi,
sem gaf sjálfan sig fyrir syndir vorar, til þess að frelsa oss frá hinni yfirstandandi vondu öld, samkvæmt vilja Guðs og föður vors.
Honum sé dýrð um aldir alda, amen.
Mig furðar, að þér svo fljótt látið snúast frá honum, sem kallaði yður í náð Krists til annars konar fagnaðarerindis,
sem er ekki annað, heldur eru nokkrir, sem eru að trufla yður, og vilja umhverfa fagnaðarerindinu um Krist.
En þótt jafnvel vér eða engill frá himni færi að boða yður annað fagnaðarerindi en það, sem vér höfum boðað yður, þá sé hann bölvaður.
Eins og vér höfum áður sagt, eins segi eg nú aftur: ef nokkur boðar yður annað fagnaðarerindi en það, sem þér hafið viðtöku veitt, þá sé hann bölvaður.
Því að mun eg nú vera að tala eftir manna vild eða Guðs? Eða er eg að leitast við að þóknast mönnum? Ef eg væri enn þá að þóknast mönnum, þá væri eg ekki þjónn Krists.
Því að eg læt yður vita, bræður, að það fagnaðarerindi, sem boðað var af mér, er ekki mannaverk,
því að ekki hefi eg heldur veitt því viðtöku af manni né verið uppfræddur í því, heldur fyrir opinberun Jesú Krists;
því að þér hafið heyrt um hegðun mína áður fyrri í gyðingdóminum, að eg ofsótti ákaflega söfnuð Guðs og eyddi hann,
og eg fór lengra í Gyðingdóminum en margir jafnaldrar mínir meðal þjóðar minnar, þar sem eg var miklu vandlætingasamari um setninga forfeðra minna.
En þegar Guði, sem hafði útvalið mig frá móðurlífi og af náð sinni kallað,
þóknaðist að opinbera son sinn í mér, til þess að eg skyldi boða fagnaðarerindið um hann meðal heiðinna þjóða, þá ráðfærði eg mig eigi jafnskjótt við hold og blóð;
ekki fór eg heldur upp til Jerúsalem til þeirra, sem voru postular á undan mér, heldur fór eg burt til Arabíu og sneri svo aftur til Damaskus.
Síðan fór eg eftir þrjú ár upp til Jerúsalem, til að kynnast Kefasi og dvaldi hjá honum fimtán daga,
en nokkurn annan af postulunum sá eg ekki, heldur aðeins Jakob, bróður Drottins.
Það sem eg skrifa yður, sjá, Guð veit að eg lýg því ekki.
Síðan kom eg í héruð Sýrlands og Kilikíu.
En eg var þá enn persónulega ókunnur kirkjunum í Júdeu, sem voru í Kristi.
En þeir höfðu einungis heyrt sagt: Sá sem áður ofsótti oss, boðar nú trúna, sem hann áður eyddi.
Og þeir vegsömuðu Guð fyrir mig.