Gamla testamentiðLögmálið
Og Drottinn talaði við Móse og sagði:
Send þú menn til að kanna Kanaanland, er eg mun gefa Ísraelsmönnum. Einn skuluð þér senda af ættkvísl hverri, og sé hver þeirra höfðingi meðal þeirra.
Og Móse sendi þá úr Paran-eyðimörk að boði Drottins; þeir menn voru allir höfuðsmenn meðal Ísraelsmanna.
Og þessi eru nöfn þeirra: af ættkvísl Rúbens: Sammúa Sakkúrsson;
af ættkvísl Símeons: Safat Hóríson;
af ættkvísl Júda: Kaleb Jefúnneson;
af ættkvísl Íssakars: Jígeal Jósefsson;
af ættkvísl Efraíms: Hósea Núnsson;
af ættkvísl Benjamíns: Paltí Rafúson;
af ættkvísl Sebúlons: Gaddíel Sódíson;
af ættkvísl Jósefs: af ættkvísl Manasse: Gaddí Súsíson;
af ættkvísl Dans: Ammíel Gemallíson;
af ættkvísl Assers: Setúr Míkaelsson;
af ættkvísl Naftalí: Nakbí Vofsíson;
af ættkvísl Gaðs: Geúel Makíson.
Þessi eru nöfn þeirra manna, sem Móse sendi til að kanna landið. En Móse kallaði Hósea Núnsson Jósúa.
Og Móse sendi þá til að kanna Kanaanland og sagði við þá: Farið þér inn í suðurlandið og gangið á fjöll upp
og skoðið landið, hvernig það er, og fólkið, sem í því býr, hvort það er hraustlegt eða veiklegt, fátt eða margt,
og hvernig landið er, sem það býr í, hvort það er gott eða ilt, og hvernig bæirnir eru, sem það býr í, hvort það eru tjöld eða víggirtar borgir,
og hvernig landið er, hvort það er feitt eða magurt, hvort þar eru skógar eða ekki; og verið hugrakkir og komið með nokkuð af ávöxtum landsins. En þetta var á öndverðum vínberjatíma.
Héldu þeir nú norður eftir og könnuðu landið frá Zín-eyðimörk alt til Rehób, þangað sem leið liggur til Hamat.
Og þeir fóru inn í suðurlandið og komu til Hebron; þar voru þeir Ahíman, Sesaí og Talmaí Anakssynir; en Hebron var reist sjö árum fyr en Zóan í Egiptalandi.
Og þeir komu í Eskóldal og sniðu þar af vínviðargrein með einum vínberjaklasa og báru hann tveir á stöng milli sín, þar að auki nokkur granatepli og nokkurar fíkjur.
Var staður þessi kallaður Eskóldalur vegna klasans, sem Ísraelsmenn skáru þar af.
Og þeir sneru aftur að fjörutíu dögum liðnum og höfðu þá kannað landið.
Og þeir héldu heimleiðis og komu til Móse og Arons og alls safnaðar Ísraelsmanna í Paran-eyðimörk, til Kades; og þeir sögðu þeim og öllum söfnuðinum af ferðum sínum, og sýndu þeim ávöxtu landsins.
Og þeir sögðu honum frá og mæltu: Vér komum í landið, þangað sem þú sendir oss, og að sönnu flýtur það í mjólk og hunangi, og þetta er ávöxtur þess;
en það er hraust þjóð, sem í landinu býr, og borgirnar eru víggirtar og stórar mjög, og Anakssonu sáum vér þar einnig.
Amalekítar byggja suðurlandið; og Hetítar, Jebúsítar og Amórítar byggja fjalllendið, og Kanaanítar búa við sjóinn og með fram Jórdan.
Og Kaleb stöðvaði kurr lýðsins gegn Móse og mælti: Förum þangað og leggjum það undir oss, því að vér munum fá unnið það.
En þeir menn, er með honum höfðu farið, sögðu: Oss er ofvaxið að fara mót þessari þjóð, því að hún er sterkari en vér.
Og þeir, sem kannað höfðu landið, sögðu Ísraelsmönnum ilt af því og mæltu: Landið, sem vér fórum um, til þess að kanna það, er land, sem etur upp íbúa sína, og alt fólkið, sem vér sáum þar, eru risavaxnir menn.
Og vér sáum þar risa, Anakssonu, sem eru risa ættar, og vér vorum í augum sjálfra vor sem engisprettur, og eins vorum vér í þeirra augum.