Afrit bréfsins, sem Jeremía sendi þeim, sem leiða skyldi burt herleidda til Babýlonar af Babýlonkonungi, til að kunngjöra þeim samkvæmt því, sem honum var af Guði boðið.
Sakir syndanna, sem þér hafið drýgt frammi fyrir Guði, munuð þér burt fluttir verða herleiddir til Babýlonar af Nabúkódónósor Babýlonkonungi.
Og er þér eruð komnir til Babýlonar, munuð þér þar vera mörg ár og langan tíma, alt til sjö kynslóða; en eftir það mun eg leiða yður þaðan burt með friði.
En nú munuð þér sjá í Babýlon guði af gulli og af silfri og af steini og af viði bornir á öxlum, sem vekja ótta meðal heiðingjanna.
Gætið því, að þér líkið eigi eftir verkum annarra og hræðist eigi, svo að ótti við þá grípi yður eigi.
En er þér sjáið fjöldann að baki og frammi fyrir tilbiðja þá, segið þá í hjörtum yðar: „Þig ber að tilbiðja, Drottinn.“ Því að engill minn er með yður, og eg sjálfur mun krefja yður reikningsskapar sálna yðar.
Því að tunga þeirra, sem fáguð er af smiðnum, og þeir sjálfir lagðir gulli og silfri, eru falskir hlutir, og þeir geta eigi talað.
Og eins og fyrir mey, sem gjarnan vill skreyta sig, svo taka þeir gull og búa þá út.
Guðir þeirra hafa gullkórónur á höfðum sér, en prestarnir stela af þeim á laun gulli og silfri og verja því á sjálfa sig.
Já, og þeir gefa af því til skækja og skreyta portkonur; og aftur, er þeir taka við því af skækjunum, skreyta þeir guði sína.
Og þessir guðir geta eigi varið sig fyrir ryði og möl.
En er þeir hafa hulið þá purpuraklæði, þurrka þeir ásjónu þeirra sakir ryks hússins, sem mjög mikið er meðal þeirra.
Þessi heldur veldissprota sem maður, sem dómari landsins, en getur eigi líflátið þann, sem gegn honum misgjörir.
Og þessi hefur í hendi sinni sverð eða öxi, en getur eigi frelsað sig frá stríði né frá ræningjum; af því sé yður kunnugt, að þeir eru eigi guðir.
Óttist þá því eigi. Því að eins og ker, sem maður notar, verður ónýtt, þegar það brotnar, svo eru guðir þeirra.
Þegar þeir eru settir í húsið, fyllast augu þeirra ryki af fótum þeirra, sem inn ganga.
Og eins og hliðin eru tryggilega læst á alla vegu um þann, sem gegn konunginum hefur misgjört, eða eins og dáinn maður, sem borinn er til grafar, svo tryggja prestarnir dyrnar með slagbröndum og lásum, svo að þeir verði eigi af þjófum ruplaðir.
Þeir kveikja þeim kerti, og það í miklum fjölda, af hverjum þeir geta eigi eitt séð; en þeir eru sem bjálkar í húsinu.
Og menn segja, að skriðkvikindin, sem af jörðu eru, nagi hjörtu þeirra, er þau eta þá og klæði þeirra, og þeir finna það eigi.
Ásjónur þeirra eru svartar af reyknum, sem gjörður er í húsinu.
Uglur og svölur og aðrir fuglar fljúga á líkami þeirra og á höfuð þeirra, og kettir sömuleiðis.
Af þessu megið þér vita, að þeir eru engir guðir. Óttist þá því eigi.
Gullið, sem þeir hafa, er og til sýnis; en nema maður þurrki af ryðið, munu þeir eigi skína; því að eigi fundu þeir heldur til, er þeir voru bræddir.
Menn kaupa þá háu verði, þótt enginn andi sé í þeim.
Og með því að þeir hafa eigi not fóta sinna, eru þeir bornir á öxlum og kunngjöra mönnum, hversu auvirðilegir þeir eru. Verði og þeir til skammar, sem þá tilbiðja.
Fyrir því, ef þeir falla til jarðar, rísa þeir eigi sjálfir upp aftur; og reisi maður þá upprétta, munu þeir eigi standa af sjálfum sér, heldur skulu gjafir þeirra settar frammi fyrir þeim sem hinum dánu.
Það, sem þeim er fórnað, selja prestar þeirra og misnota; á sama hátt taka og konur þeirra hlut af því, en gefa ekkert af því hvorki hinum sjúku né hinum fátæku.
Konur, sem barn hafa fætt eða á blæðingum eru, snerta fórnir þeirra. Þar sem þér því af þessu vitið, að þeir eru eigi guðir, þá óttist þá eigi.
Því að hvernig má kalla þá guði? Vegna þess að konur bera fram fórnir frammi fyrir guðum af silfri og af gulli og af viði;
og prestar sitja í musterum þeirra með rifin klæði og rakað höfuð og skegg og ekkert á höfði sér.
Og þeir öskra og hrópa frammi fyrir guðum sínum, eins og menn gjöra við erfidrykkju, þegar einhver er dáinn.
Prestarnir taka burt klæði þeirra og klæða konur sínar og börn sín.
Og hvort sem einhver gjörir þeim ilt eða gott, megna þeir eigi að endurgjalda það; eigi geta þeir heldur sett konung né steypt honum.
Á sama hátt geta þeir hvorki gefið auðæfi né goldið ilt. Ef maður gjörir þeim heit og efnir það eigi, geta þeir eigi krafið hans.
Þeir geta eigi frelsað mann frá dauða né bjargað hinum veika frá hinum máttuga.
Þeir geta eigi gefið blindum manni sýn né frelsað mann úr nauð.
Þeir munu eigi aumkast yfir ekkjunni né gjöra hinum föðurlausa gott.
Guðir þeirra af viði og af steini og af gulli og af silfri eru sem steinar, sem höggnir eru úr fjöllunum; og þeir, sem þá tilbiðja, munu til skammar verða.
Hvernig má þá ætla eða segja, að þeir séu guðir?
Jafnvel Kaldearnir sjálfir vansæma þá; því að er þeir heyra um mállausan mann, sem eigi getur talað, færa þeir hann fram fyrir Bel og biðja hann, að hann megi tala —
eins og þeir gætu skynjað, sem sjálfir hafa enga hreyfingu. Og er þeir skynja þetta, munu þeir yfirgefa þá; því að guðir þeirra sjálfir hafa enga skynjun.
Konurnar sitja og við vegina með snúrur um sig og brenna olífusteina.
Og þegar einhver þeirra, tæld af einhverjum vegfaranda, leggst með honum, ávítar hún nágrannakonu sína, að hún hafi eigi verið talin jafnverðug og hún sjálf og að snúra hennar hafi eigi verið slitin.
En alt, sem um þá er gjört, er falskt. Hvernig má þá hugsa eða segja, að þeir séu guðir?
Og þeir eru gjörðir af smiðum og af gullsmiðum. Þeir munu ekkert annað verða en það, sem prestarnir vilja að þeir séu.
Því að handverksmennirnir sjálfir, sem þá gjöra, eru eigi langlífir. Geta þá þeir hlutir verið guðir, sem af þeim eru gjörðir?
En þeir hafa látið eftir sig falska hluti og háðung þeim, sem eftir koma.
Því að þegar stríð kemur yfir þá eða ilt, ráðgast prestarnir um sín á milli, hvar þeir megi fela sig með þeim.
Hvernig má þá ætla, að þeir séu guðir, sem hvorki geta frelsað sjálfa sig frá stríði né bjargað sér frá illu?
Því að þar sem þeir eru aðeins af viði og lagðir gulli og silfri, mun það síðar kunnugt verða, að þeir eru falskir hlutir, af öllum þjóðum og konungum; og það mun ljóst verða, að þeir eru engir guðir, heldur verk mannahanda og að ekkert verk Guðs er í þeim.
Af hverju er því kunnugt, að þeir eru eigi guðir, heldur verk mannahanda, og að ekkert verk Guðs er í þeim?
Þeir geta eigi sett konung yfir landið né gefið mönnum regn.
Þeir dæma engin mál né frelsa lönd frá kúgun, því að þeir megna ekkert og eru sem krákur milli himins og jarðar.
Því að þegar eldur fellur á hús þessara guða af viði og af silfri og af gulli, munu prestar þeirra sannlega flýja burt og bjargast, en þeir sjálfir munu brenna þar mitt í sem bjálkar.
Og þeir geta eigi staðist konung né stríð. Hvernig má þá ætla eða viðurkenna, að þeir séu guðir?
Eigi megna heldur þessir guðir af viði og af steini, lagðir gulli og silfri, að frelsa sig frá þjófum eða ræningjum; þeir, sem sterkari eru en þeir,
munu taka af þeim gullið og silfrið og klæðin, sem þeir eru klæddir, og fara leiðar sinnar; og eigi munu þeir sjálfum sér hjálpa.
Fyrir því er betra að vera konungur, sem sýnir mátt sinn, eða nytsamt ker í húsi, sem eigandi þess er vel ánægður með, eða hurð í húsi, sem geymir það öruggt, sem inni er, en slíkir falskir guðir.
Sólin og tunglið og stjörnurnar, sem björt eru og send til nytsamra nota, eru hlýðin.
Á sama hátt er eldingin auðsæ, þegar hún brýst fram; og á sama hátt blæs vindurinn í hverju landi.
Og skýin, þegar Guð býður þeim að fara yfir allan heiminn, gjöra það, sem þeim er boðið.
Eldurinn og, sendur að ofan til að eyða fjöllum og skógum, gjörir sem honum er boðið. En þessir eru hvorki að ásýnd né að mætti líkir neinum þeirra.
Fyrir því er hvorki að hugsa né segja, að þeir séu guðir, þar sem þeir megna hvorki að dæma mál né gjöra mönnum nokkurt gott.
Þar sem þér því vitið, að þeir eru eigi guðir, þá óttist þá eigi.
Því að þeir geta hvorki bölvað konungum né blessað þá.
Eigi sýna þeir heldur tákn á himni meðal þjóðanna, né skína sem sólin, né gefa ljós sem tunglið.
Dýrin eru þeim betri, því að þau geta flúið í skjól og hjálpað sér sjálf.
Fyrir því er ekkert, sem bendi til þess, að þeir séu guðir; óttist þá því eigi.
Því að eins og fuglahræða í gúrkugarði gætir einskis, svo eru guðir þeirra af viði og af silfri og lagðir gulli.
Þeir eru eigi betri en hvítþyrnir í garði, sem sérhver fugl sest á. Á sama hátt eru og guðir þeirra af viði, lagðir gulli og silfri, sem dauður líkami, sem út er varpað í myrkrið.
Af purpuranum og skarlatinu, sem mölétið er á þeim, skuluð þér og vita, að þeir eru eigi guðir. Og þeir sjálfir eyðast að lokum og munu verða háðung í landinu.
Betri er því hinn réttláti maður, sem engin skurðgoð á, því að hann mun fjarri háðung vera.